Even later zit ik naar buiten te kijken. Uit alle richtingen komen mensen in het oranje. Een oranje pruik, rokjas, klompen, veren, de Nederlandse vlag omgeknoopt. Op weg naar de kroeg of naar vrienden.
Twee parkeerbeheerders staan uitgebreid te controleren of een auto wel een parkeerbewijsje heeft. Even later schrijven ze een bon uit. En nog even later zie ik de eigenaar van de auto aankomen. Hoe gaat hij reageren? ...anders dan ik dacht; hij besluit terug de coffeeshop in te duiken waar hij net vandaan kwam. Die bon ligt er nou toch al! Laconiek schuift hij de bekeuring weer onder zijn ruitenwisser en wandelt terug naar waar hij vandaan kwam.
Dan aan de andere kant tegenover mijn raam, voor de supermarkt, stapt een vrouw op de fiets. Ze heeft net boodschappen gehaald; een magnetronmaaltijd, een zakje sla en twee flesjes bier. De tas houdt het niet. Helaas, vanavond geen biertjes voor de tv...
En dan de wedstrijd. Ach... ik prik nog maar eens een olijfje en drink mijn biertje. Ik heb besloten om thuis te blijven, en als de wedstrijd vordert blijkt dat een steeds beter idee. Ik duik er vanavond maar eens vroeg in, want het valt allemaal een beetje tegen. Op de een of andere manier verbaast het me niet. Als het bij het vorige grote toernooi zo goed is gegaan is het misschien wel extra moeilijk om dat dit keer te evenaren!
Als ik net in bed lig gaan de kroegen uit. Iedereen houdt het voor gezien voor vanavond. Maar aan de herrie op straat is niet te horen dat we verloren hebben. De mensen zijn nog net zo uitbundig! Ik moet glimlachen als ik een stel jongens hoor zingen dat we wereldkampioen worden... Hoop doet leven!
