Vlaggetjes

Op de fiets naar het station kom ik een rood stoplicht tegen. Het EK voetbal is in aantocht, dus overal hangen vlaggetjes.
Eén van de volksbuurten hier staat erom bekend dat er al ruim een maand van tevoren uitgebreid versierd wordt. Oranje zeil op de muren, en vlaggetjes. Heel veel vlaggetjes. Twee jaar geleden zag het er precies zo uit. Je zal maar niet van voetbal houden en in die straat wonen...

Ik kom bij het stoplicht en zie een busje aan komen rijden. Twee vlaggetjes prijken aan de zijkant. Ze zijn bevestigd aan het bestuurdersraam en het bijrijdersraam. Geen idee waarom, maar het doet me denken aan een klein meisje met twee staartjes op de fiets. Zoals die staartjes wapperen in de wind, zo wapperen de vlaggetjes op de auto.
Het vlaggetje achterop ontbreekt er nog maar aan, maar ik zie het helemaal voor me.

Ik trek zelf alleen een oranje jasje aan met de wedstrijd, net als vele anderen. Maar deze mensen maken er echt werk van!
Er ontstaat als vanzelf een heel scenario in mijn hoofd. De man in het busje heeft bij zijn wekelijkse bezoekje aan de bouwmarkt nog even snel twee oranje vlaggetjes in de kar gegooid. Wat zal ik er eens mee gaan doen? Op de auto zetten? Nah... vindt m'n vrouw vast niet goed. Dan maar op het bedrijfsbusje. Vindt de chef vast niet erg.

Het stoplicht voor de auto's gaat op groen en ik zie het busje met de vlaggenstaartjes wegrijden. Ziet er eigenlijk heel vrolijk uit, dat wapperen in de wind! Op naar het EK!

Niet de auto die ik zag rijden,
wel hetzelfde idee.

Waardering

De Amerikaan is een slijmbal. Oppervlakkig. Dat is wat vaak gezegd wordt in Nederland.

'Preciate it!'. Althans, dat verstond ik, toen ik het net op tv hoorde. Gezegd door een Amerikaan. Hij zei natuurlijk: 'I appreciate it'. Ik waardeer het. Het is me al vaker opgevallen dat Amerikanen dit snel zeggen, ook wanneer het allemaal niet zo bijzonder is wat de ander gedaan heeft. Maakt deze opmerking deel uit van dat zogenaamd slijmerige?

Afgelopen zomer was ik voor het eerst in Amerika en kon ik het van dichtbij bekijken. Ik moest wel even wennen aan het Amerikaans Engels, want ondanks dat ik vloeiend Engels spreek, verstond ik het niet altijd! Dat verbaasde me wel, maar was ook wel weer grappig...

Ook het altijd vriendelijke gedrag van 'de' Amerikaan viel me op. Zo erg zelfs dat ik bijna beledigd was als iemand een beetje knorrig uit de hoek kwam. Hoe snel raak je hier dus niet aan gewend!

Aan de Hollandse lompheid ben ik uiteraard al láng gewend. Sterker nog, het valt me niet eens op! Het valt me alleen op als ik een tijdje niet in Nederland geweest ben, en daarna weer terug kom. En eerlijk is eerlijk, ik doe er zelf ook wel eens aan mee. In het verkeer. Of gewoon een suf oordeel over iets of iemand. Een beetje jammer is het eigenlijk wel.

Ook al is Amerika een groot plastic fantastic land, waar alles gemaakt is van bordkarton en je eindeloos moet zoeken naar echt puur eten... ook al meent iedereen het niet elk moment van de dag als hij zegt 'Preciate it', het wordt wel gezegd.

Al is het een beetje chemisch smeermiddel, het is toch smeermiddel. En als we daar aan deze kant van de plas nou ook wat meer van zouden gebruiken... dan zou de wereld een beetje fijner worden. I'd apreciate it.