Oude buurt

Ons huis is een oud huis. Dat is het al snel in Rotterdam, want veel is maximaal zestig jaar oud, maar in deze buurt is ongeveer alles ongeschonden gebleven in de oorlog. Dus ons huis is met recht een oud huis.

Al een paar jaar is W. bezig met de verbouwing van het huis. Ik help mee. Eén van mijn projecten is het verwijderen van de vele lagen vloerbedekking in de gang, zodat we daar een nieuwe vloer kunnen leggen. Eenmaal bij de ondervloer aangekomen blijkt dat de vloeren die eroverheen gelegd zijn met vele nageltjes zijn vastgezet. Plank voor plank verwijder ik ze allemaal. Wat een stoffige bende!

Tachtig jaar stof zit er tussen de planken. Het slaat op mijn longen. Terwijl ik alle gaatjes en kieren langs ga met de stofzuiger dwalen mijn gedachten af. Wie woonde hier in de zeventig jaar voordat W. erin trok?

Het is een voormalig huurhuis. Grote kamers. Hoeveel families zullen hier gewoond hebben? Elk gezin een eigen kamer? Dat zou betekenen dat er minstens vier gezinnen tegelijk in dit huis gewoond kunnen hebben.

Welke verhalen liggen er verscholen tussen de planken? Wie heeft er overheen gelopen? Wie overleefde de oorlog? Wie niet?

Als ik een paar dagen later naar het Centraal Station loop, zie ik dat er voor een ander appartementengebouw verderop in de straat twee gouden gedenkplaatjes zijn gelegd. Ter herinnering aan twee bewoners die niet meer terugkwamen. De volgende dag zie ik dat iemand er een klein bosje bloemen met een lint bij heeft gelegd. Indrukwekkend.

De geschiedenis gaat leven met deze twee plaatjes, opdat we de haar en hen niet vergeten. Ik vind het een mooi gebaar.
 

Statenweg, Rotterdam

Zau

Zau. De verhuizing is achter de rug en ik woon in Rotterdam. Meerdere mensen roepen al dat ik een Rotterdamse ben geworden. Maar zo voelt het niet. Net als dat ik nooit écht een Utrechtse ben geweest. Ik woonde er 11 jaar met heel veel plezier, maar nee, een échte Utrechter ben je wat mij betreft alleen van geboorte. Mijn vriendin K. zei het passender; ik was (en ben nog steeds) een 'Utrecht meisje'. Het paste me vanaf het begin als een oude jas.

Nu dus een nieuwe jas, en gek genoeg mis ik die oude jas nog niet echt. Ik ben benieuwd naar waar die nieuwe jas me gaat brengen. Ik verheug me erop om er op uit te trekken en de stad te gaan ontdekken. Leuke barretjes, koffietentjes en boetiekjes ontdekken. Fiets pakken en een eindje rijden zonder vooropgezet plan, en kijken wat ik tegenkom. Zoals ik dat in de afgelopen jaren ook tijdens mijn reizen heb gedaan, tijdens mijn halfjaar in Amsterdam, en de laatste jaren in Utrecht.
Deze stad ga ik me vast ook eigen maken.

Het taaltje heb ik in de afgelopen anderhalf jaar ook al geoefend met W., al is er minstens één woord dat ik nog niet perfect uit kan spreken: zo [zau]. Ik zie mezelf al thuis voor de spiegel oefenen, als er niemand in de buurt is.

Ik heb ook al begrepen dat je pas een échte RotterdammerT ben als je zo zau kan uitspreken. Wie weet gaat me dat ooit nog lukken. In de tussentijd kan ik me eindeloos inlezen in een wetenschappelijke verhandeling over het Rotterdams. En af en toe, omdat het zo fijn is, gooi ik er toch nog een woordje Uteregs doorheen. Woar.

Skyline van Rotterdam

Final day

En dan is het ineens twee maanden later en heb je in de tussentijd niet geschreven.
Vandaag is een bijzondere dag. Nog 24 uur en dan verhuis ik weg uit Utrecht.

Elf jaar en een week geleden kwam ik aan. Daags voor de introductietijd voor nieuwe studenten. Ik zie ook deze week weer de eerstejaars als kleine eendjes achter de ouderejaars aanhobbelen en de stad ontdekken. En bedenk me dat ik elf jaar geleden de avond ervoor afsprak dat ik zo laat op die plek moest zijn, want Whatsapp was er nog lang niet... Contact houden met de mensen uit je groepje ging misschien met het uitwisselen van een mailadres, maar Facebook was er ook nog niet. Wat is er veel veranderd.

Van die elf jaar woonde ik de helft in Oudwijk. Een heerlijke wijk; gemoedelijk en dorps. Nog altijd als ik er doorheen fiets voel ik me er thuis. Twee-en-half jaar in Hoograven, en nu anderhalf in het centrum. En alle tijd die er tussendoor zat was ik in het buitenland, en ook even een halfjaartje in Amsterdam.

Wat een boel herinneringen liggen hier. Veel mensen kwamen even langs in mijn leventje, een aantal van hen is gebleven, en een groter aantal verdween ook weer uit beeld. Zo gaan die dingen.

Ik kijk terug op een mooie tijd. Wat is er veel gebeurd, op leuk en op minder leuk gebied. Maar wat er ook gebeurd is, het heeft me verder op weg geholpen. Dichter bij mezelf. Van een meisje naar een vrouw. Goh, dat klinkt ineens wel heel volwassen!

Nu is het tijd om te gaan. Ik ga de toekomst tegemoet samen met W in Rotterdam. Spannend! Een nieuwe stad ontdekken, en dit keer niet voor een paar maandjes, maar voor het echie! Ik ben heel benieuwd naar die stad en hoe het is om daar te wonen. Wie weet wat ik daar allemaal tegenkom om over te bloggen.