Zomaar een middag op een terras onder de Meditterane zon. Hun lichaamstaal spreekt boekdelen. Enigszins van haar afgekeerd zit hij onwillig te luisteren naar haar gejammer. Een jaar of drieëntwintig zijn ze. Zij zit met een kromme rug te plukken aan haar te lange mouwen. Hij had hier liever helemaal niet gezeten.
'We zijn al zes maanden samen...', hoor ik haar zeggen. Haar Engels is houterig; het is duidelijk dat dit niet haar eigen taal is. Hij zegt niet veel, zij probeer te redden wat er nog te redden valt. Het werk niet. 'Wat wil je van me?!´, vraagt hij op een al iets luidere toon. Wat ze ook zegt, ze maakt het er niet beter op. Het ziet er niet goed uit.
Ik neem nog maar eens een slokje van mijn bier, en sla mijn bladzijde om.
Dan, ineens stuift hij overeind. Met resolute stappen beent hij van het terras af. Zij erachter aan. Trippel trippel.
Het terras kijkt op. Moeten we iets doen? Een collectief vraagteken. De ober vraagt zich af of ze nou al betaald hadden. Moet hij er achteraan?
'Geef het aan me terug!' Hij eist het van haar. Wat er terug moet? We zullen het nooit weten. Ze zijn al uit het zicht verdwenen.
Ik neem nog maar eens een slokje van mijn bier, en sla mijn bladzijde om.
Ik kijk op. Onder de zon aan het tafeltje zit nu een ander stelletje. Hun lichaamstaal spreekt boekdelen. Liefdevol schenkt hij haar glas in. Samen genieten ze van het goede leven. Het ziet er goed uit.
vrijdag 24 februari 2012
donderdag 16 februari 2012
Waardering
De Amerikaan is een slijmbal. Oppervlakkig. Dat is wat vaak gezegd wordt in Nederland.
'Preciate it!'. Althans, dat verstond ik, toen ik het net op tv hoorde. Gezegd door een Amerikaan. Hij zei natuurlijk: 'I appreciate it'. Ik waardeer het. Het is me al vaker opgevallen dat Amerikanen dit snel zeggen, ook wanneer het allemaal niet zo bijzonder is wat de ander gedaan heeft. Maakt deze opmerking deel uit van dat zogenaamd slijmerige?
Afgelopen zomer was ik voor het eerst in Amerika en kon ik het van dichtbij bekijken. Ik moest wel even wennen aan het Amerikaans Engels, want ondanks dat ik vloeiend Engels spreek, verstond ik het niet altijd! Dat verbaasde me wel, maar was ook wel weer grappig...
Ook het altijd vriendelijke gedrag van 'de' Amerikaan viel me op. Zo erg zelfs dat ik bijna beledigd was als iemand een beetje knorrig uit de hoek kwam. Hoe snel raak je hier dus niet aan gewend!
Aan de Hollandse lompheid ben ik uiteraard al láng gewend. Sterker nog, het valt me niet eens op! Het valt me alleen op als ik een tijdje niet in Nederland geweest ben, en daarna weer terug kom. En eerlijk is eerlijk, ik doe er zelf ook wel eens aan mee. In het verkeer. Of gewoon een suf oordeel over iets of iemand. Een beetje jammer is het eigenlijk wel.
Ook al is Amerika een groot plastic fantastic land, waar alles gemaakt is van bordkarton en je eindeloos moet zoeken naar echt puur eten... ook al meent iedereen het niet elk moment van de dag als hij zegt 'Preciate it', het wordt wel gezegd.
Al is het een beetje chemisch smeermiddel, het is toch smeermiddel. En als we daar aan deze kant van de plas nou ook wat meer van zouden gebruiken... dan zou de wereld een beetje fijner worden. I'd apreciate it.
'Preciate it!'. Althans, dat verstond ik, toen ik het net op tv hoorde. Gezegd door een Amerikaan. Hij zei natuurlijk: 'I appreciate it'. Ik waardeer het. Het is me al vaker opgevallen dat Amerikanen dit snel zeggen, ook wanneer het allemaal niet zo bijzonder is wat de ander gedaan heeft. Maakt deze opmerking deel uit van dat zogenaamd slijmerige?
Afgelopen zomer was ik voor het eerst in Amerika en kon ik het van dichtbij bekijken. Ik moest wel even wennen aan het Amerikaans Engels, want ondanks dat ik vloeiend Engels spreek, verstond ik het niet altijd! Dat verbaasde me wel, maar was ook wel weer grappig...
Ook het altijd vriendelijke gedrag van 'de' Amerikaan viel me op. Zo erg zelfs dat ik bijna beledigd was als iemand een beetje knorrig uit de hoek kwam. Hoe snel raak je hier dus niet aan gewend!
Aan de Hollandse lompheid ben ik uiteraard al láng gewend. Sterker nog, het valt me niet eens op! Het valt me alleen op als ik een tijdje niet in Nederland geweest ben, en daarna weer terug kom. En eerlijk is eerlijk, ik doe er zelf ook wel eens aan mee. In het verkeer. Of gewoon een suf oordeel over iets of iemand. Een beetje jammer is het eigenlijk wel.
Ook al is Amerika een groot plastic fantastic land, waar alles gemaakt is van bordkarton en je eindeloos moet zoeken naar echt puur eten... ook al meent iedereen het niet elk moment van de dag als hij zegt 'Preciate it', het wordt wel gezegd.
Al is het een beetje chemisch smeermiddel, het is toch smeermiddel. En als we daar aan deze kant van de plas nou ook wat meer van zouden gebruiken... dan zou de wereld een beetje fijner worden. I'd apreciate it.
Abonneren op:
Posts (Atom)