Al een paar jaar is W. bezig met de verbouwing van het huis. Ik help mee. Eén van mijn projecten is het verwijderen van de vele lagen vloerbedekking in de gang, zodat we daar een nieuwe vloer kunnen leggen. Eenmaal bij de ondervloer aangekomen blijkt dat de vloeren die eroverheen gelegd zijn met vele nageltjes zijn vastgezet. Plank voor plank verwijder ik ze allemaal. Wat een stoffige bende!
Tachtig jaar stof zit er tussen de planken. Het slaat op mijn longen. Terwijl ik alle gaatjes en kieren langs ga met de stofzuiger dwalen mijn gedachten af. Wie woonde hier in de zeventig jaar voordat W. erin trok?
Het is een voormalig huurhuis. Grote kamers. Hoeveel families zullen hier gewoond hebben? Elk gezin een eigen kamer? Dat zou betekenen dat er minstens vier gezinnen tegelijk in dit huis gewoond kunnen hebben.
Welke verhalen liggen er verscholen tussen de planken? Wie heeft er overheen gelopen? Wie overleefde de oorlog? Wie niet?
Als ik een paar dagen later naar het Centraal Station loop, zie ik dat er voor een ander appartementengebouw verderop in de straat twee gouden gedenkplaatjes zijn gelegd. Ter herinnering aan twee bewoners die niet meer terugkwamen. De volgende dag zie ik dat iemand er een klein bosje bloemen met een lint bij heeft gelegd. Indrukwekkend.
De geschiedenis gaat leven met deze twee plaatjes, opdat we de haar en hen niet vergeten. Ik vind het een mooi gebaar.
 |
| Statenweg, Rotterdam |
