Een ouwe op een nieuwe plek

Onderstaande tekst schreef ik al eens eerder, maar past ook prima hier.  :-)

Nog nooit woonde ik in Nederland zo centraal. In Barcelona woonde ik ook heel centraal, maar dat was niet in een straat als degene waar ik nu woon. Daar was vooral veel doelgericht passerend verkeer op wielen of te voet. Nu, in Utrecht, woon ik in een straat waar heel veel verkeer te voet voorbij komt en vooral; een beetje rondhangt. Een bloemlezing.

's Avonds als ik thuiskom zie ik een groep meiden langs komen fietsen. Ze horen bij elkaar, want ze hebben allemaal dezelfde haarband om en hebben opblaaskroontjes bij zich. Ze zullen wel eerstejaars zijn bij UVSV, dat bij mij om de hoek zit. Op weg naar inlikborrels, misschien wel onzeker of ze er wel bij mogen en of ze de juiste kleren aan hebben... Tien jaar geleden was ik dat ook. Tjonge, wat is er veel gebeurd in die jaren, realiseer ik me als ik ze nakijk. 

's Morgens om half acht als ik mijn fiets losmaak, zie ik een groep van zes corporale jongens aan komen lopen, met in het midden een meisje. Zij is overduidelijk stomdronken, ze wankelt en komt bijna niet uit haar woorden. Ik zie ze met z'n allen naar hun studentenhuis in mijn straat lopen. Och meisje, je ziet eruit alsof je zonder dat je het weet, naar de slachtbank wordt gebracht.
Het is ook nog maar een jaar of tien geleden dat ik mezelf ook tegen kon komen, veel te diep in het glaasje gekeken en op zo'n tijdstip naar huis zwalkend. Ik herinner me meteen ook de legendarische katers die ik had na zo'n nacht doorhalen. Wat kan er veel veranderen in een paar jaar. Inmiddels ben ik er ook achter dat ik niet tegen bier kan :).

De hele dag en avond zie ik aan lager wal geraakte figuren die een beetje rondhangen in de straat... Ik vraag me af of er hier ergens een opvang zit? Ik sta mijn fietssloten te smeren met olie, als er een verslonste vrouw naar me toe komt om te vragen om wat geld voor de bus. Ik heb geen geld bij me. Mijn fiets staat pal naast de bushalte. De vrouw loopt door, en ik denk: je moest toch met de bus? Dan zou je hier goed staan. Ik zie haar verder lopen en vraag me toch even af of dat geld echt voor de bus was of voor iets anders.

Ik sta in de supermarkt te wachten in de rij. Het is druk met twintigers, groepen meisjes die inkopen doen voor jaarclubeten; éénmanshuishoudens die een snelle hap inslaan. Als ik bijna aan de beurt ben ruik ik ineens een enorme wietlucht. Dat heb ik nog nooit meegemaakt in een supermarkt. Als ik naar buiten loop zie ik twee onverzorgde mannen met een halve liter euroshopper-bier naar buiten zwalken. Bij de ingang hangen wat vage types rond, te wachten op... ja, waarop eigenlijk? En wie nam die wietlucht mee naar binnen?

Mijn straat wordt 's avonds opgevuld door auto's die even snel zijn neergezet om een boodschap te halen. Ik zie een auto te dicht op de hoek geparkeerd staan; passerende auto's hebben moeite om eromheen te rijden. Auto's rijden weg uit de parkeerhaven en ik zie hoe al het andere verkeer zich moet schikken. Fietsers die uit alle hoeken en gaten lijken te komen; een hardloper die er tussendoor wil... Het is opletten geblazen in mijn straat.

Een paar uur later is het raak; twee dienders van de afdeling Toezicht maken hun ronde. Ik zie ze een prent schrijven voor twee auto's die geen parkeerkaartje hebben liggen. De eigenaar is in geen velden of wegen te bekennen; oom agent kijkt nog een paar keer om zich heen of er niet iemand aan komt rennen. De bestuurders zullen zich bij terugkomst realiseren dat ze fout gegokt hebben.

Elke ochtend is het een komen en gaan van vrachtwagens die aan de supermarkt tegenover mijn huis komen leveren. Op zaterdag is de lapjesmarkt in de straat; tot het middaguur. Even later weet ik niet wat ik zie, als er na de markt een file van busjes en vrachtwagens ontstaat; alle kraamhouders laden in en moeten weer weg. Ik realiseer me dat het inderdaad onmogelijk was geweest om midden op zaterdag te willen verhuizen.

Maar er zijn niet alleen maar dingen van tijdelijke aard. Al die restaurantjes in de straat, met keukens uit alle windstreken; Japans, Chinees, Vietnamees, Fusion, Turks, Italiaans, Spaans... Een Chinese massage-tent, een kapper; een tattoo-shop; kledingwinkels met een bijzondere collectie; een muziekwinkel; een olijvenspeciaalzaak... En twee supermarkten. Over eten of inspiratie hoef ik me hier geen zorgen te maken! En het is leuk om met andere ogen mijn stad te zien. Mijn nieuwe start is nu echt begonnen!

Het begin van het einde

Oh god... Sinds vandaag is mijn lijf officieel in verval. Ik durf het bijna niet hardop te schrijven... Maar ik moet eraan geloven, want zoals een wijze man ooit zei: What is seen cannot be unseen. (Dat is trouwens ook de reden waarom ik youtube-hit '2 girls 1 cup' niet wil zien. Ik heb het filmpje 'People watching 2 girls 1 cup' bekeken, en toen wist ik genoeg. Het origineel laat ik graag aan me voorbij gaan...)

Maar goed. Daar ging het niet over.
Ik heb vandaag mijn eerste grijze haar gevonden. Of om precies te zijn; mijn vriend vond mijn eerste grijze haar! Slik. Was het echt waar? Was het niet stiekem een blonde? Nee, het was echt een grijze. Onmiskenbaar glinsterde hij in al zijn grijsheid in het licht.

Ik beschouw mezelf als gezond ijdel; niet overdreven dus, maar het kan me allemaal wel genoeg schelen om 's morgens toch even wat kwastjes over mijn gezicht te halen. Ik ga naar de kapper voor een knipbeurt, maar coupe soleil doe ik zelf, want goedkoper en met coupe soleil maakt t mij niet zo uit of het allemaal strak in de verf zit of niet.

Maar nu. Daar zat ie dan. Rechts achter mijn oor. En ping! Daar ging ie. Vriendlief heeft 'm er vakkundig uit getrokken, waarna ik het met eigen ogen kon zien. What is seen cannot be unseen. En het was echt geen blond wat ik zag.

Ik kreeg meteen visioenen van grijze slapen en verfsessies, en probeerde terug te halen wanneer mijn moeder ook alweer was begonnen met het verven van haar haren... Vriendlief deed een poging me gerust te stellen: zijn moeder kreeg ook vroeg al haar eerste grijze haar maar was nu nog steeds blond! Tja...

Ik ben er nog steeds niet helemaal van bijgekomen. Het einde is in zicht! Iehhh! Vanaf nu breid ik mijn kwartiertje tutten voor de spiegel uit met een haarinspectie... En gelukkig heeft vriendlief hier en daar ook al een grijs haartje, dus ik ben in goed gezelschap. En nu maar hopen dat ik een beetje mooi grijs word.

Als het zo mooi egaal wordt als dit, teken ik ervoor!

De heer in het verkeer...

 ...is in Utrecht een Barbie!

Ik ga er niet naar op zoek... écht niet! Maar er lopen kennelijk nog al wat creatieve mensen rond in 't Stichtse. En ik fiets dagelijks langs het resultaat van deze creativiteit. Want je vindt het niet alleen in de stoplichten, het zit er ook onder! Een luchtige manier om de vele fietsers die dagelijks in het stationsgebied rijden te wijzen op hun plichten als verkeersdeelnemer.

Zou dit een afstudeerproject zijn van iemand van de Kunstacademie? Wie het weet mag het zeggen! Ach, wat maakt het uit van wie het is; wat mij betreft is het een geslaagd project.

Smakkelaarsveld

Daalsesingel

Smakkelaarveld

Krassen in het zwart

Mijn collega was van de week voor het laatst. Ze gaat weer terug naar haar oude baan; als juf voor de klas. Op een zwarte school ergens in Amsterdam-Zuidoost. Ze heeft er enorm veel zin in!

Zo kwamen we op het onderwerp; het zwarte schoolbord met krijt. Ik herinner me mijn vroegere schooljuf; met heel lang sluik haar, diadeempje in, stond ze het bord schoon te boenen. Met grote halen, eerst een droge wisser en daarna met de spons. Haar hele lichaam zwiepte dan van de ene naar de andere kant. Het bord werd eerst glanzend zwart. En nadat het opgedroogd was weer donkergroen.

Hoe anders is het kennelijk tegenwoordig! Een zwart schoolbord met witte lijnen op het zijbord is er niet meer bij, want nu zijn de borden wit en schrijf je met een stift. Of nog moderner: een digitaal schoolbord! En dan hoorde ik gister zelfs op het jeugdjournaal dat de aaipet de toekomst heeft, ook op de basisschool... Honderd jaar geleden schreef je op een lei, en nu op een tablet! Het kan verkeren...

Toch vind ik het wel een vreemde gedachte. Nooit meer de schoolborden open klappen en verrast worden door een mooie tekening op het bord vanwege iemands verjaardag. Nooit meer de eer om het schoolbord te mogen schoonvegen en onder het krijtstof zitten... En nooit meer krassende nagels op het schoolbord. De haren rijzen me alweer te berge als ik daar aan denk. Misschien zijn al die ontwikkelingen nog niet zo slecht...