Een ouwe op een nieuwe plek

Onderstaande tekst schreef ik al eens eerder, maar past ook prima hier.  :-)

Nog nooit woonde ik in Nederland zo centraal. In Barcelona woonde ik ook heel centraal, maar dat was niet in een straat als degene waar ik nu woon. Daar was vooral veel doelgericht passerend verkeer op wielen of te voet. Nu, in Utrecht, woon ik in een straat waar heel veel verkeer te voet voorbij komt en vooral; een beetje rondhangt. Een bloemlezing.

's Avonds als ik thuiskom zie ik een groep meiden langs komen fietsen. Ze horen bij elkaar, want ze hebben allemaal dezelfde haarband om en hebben opblaaskroontjes bij zich. Ze zullen wel eerstejaars zijn bij UVSV, dat bij mij om de hoek zit. Op weg naar inlikborrels, misschien wel onzeker of ze er wel bij mogen en of ze de juiste kleren aan hebben... Tien jaar geleden was ik dat ook. Tjonge, wat is er veel gebeurd in die jaren, realiseer ik me als ik ze nakijk. 

's Morgens om half acht als ik mijn fiets losmaak, zie ik een groep van zes corporale jongens aan komen lopen, met in het midden een meisje. Zij is overduidelijk stomdronken, ze wankelt en komt bijna niet uit haar woorden. Ik zie ze met z'n allen naar hun studentenhuis in mijn straat lopen. Och meisje, je ziet eruit alsof je zonder dat je het weet, naar de slachtbank wordt gebracht.
Het is ook nog maar een jaar of tien geleden dat ik mezelf ook tegen kon komen, veel te diep in het glaasje gekeken en op zo'n tijdstip naar huis zwalkend. Ik herinner me meteen ook de legendarische katers die ik had na zo'n nacht doorhalen. Wat kan er veel veranderen in een paar jaar. Inmiddels ben ik er ook achter dat ik niet tegen bier kan :).

De hele dag en avond zie ik aan lager wal geraakte figuren die een beetje rondhangen in de straat... Ik vraag me af of er hier ergens een opvang zit? Ik sta mijn fietssloten te smeren met olie, als er een verslonste vrouw naar me toe komt om te vragen om wat geld voor de bus. Ik heb geen geld bij me. Mijn fiets staat pal naast de bushalte. De vrouw loopt door, en ik denk: je moest toch met de bus? Dan zou je hier goed staan. Ik zie haar verder lopen en vraag me toch even af of dat geld echt voor de bus was of voor iets anders.

Ik sta in de supermarkt te wachten in de rij. Het is druk met twintigers, groepen meisjes die inkopen doen voor jaarclubeten; éénmanshuishoudens die een snelle hap inslaan. Als ik bijna aan de beurt ben ruik ik ineens een enorme wietlucht. Dat heb ik nog nooit meegemaakt in een supermarkt. Als ik naar buiten loop zie ik twee onverzorgde mannen met een halve liter euroshopper-bier naar buiten zwalken. Bij de ingang hangen wat vage types rond, te wachten op... ja, waarop eigenlijk? En wie nam die wietlucht mee naar binnen?

Mijn straat wordt 's avonds opgevuld door auto's die even snel zijn neergezet om een boodschap te halen. Ik zie een auto te dicht op de hoek geparkeerd staan; passerende auto's hebben moeite om eromheen te rijden. Auto's rijden weg uit de parkeerhaven en ik zie hoe al het andere verkeer zich moet schikken. Fietsers die uit alle hoeken en gaten lijken te komen; een hardloper die er tussendoor wil... Het is opletten geblazen in mijn straat.

Een paar uur later is het raak; twee dienders van de afdeling Toezicht maken hun ronde. Ik zie ze een prent schrijven voor twee auto's die geen parkeerkaartje hebben liggen. De eigenaar is in geen velden of wegen te bekennen; oom agent kijkt nog een paar keer om zich heen of er niet iemand aan komt rennen. De bestuurders zullen zich bij terugkomst realiseren dat ze fout gegokt hebben.

Elke ochtend is het een komen en gaan van vrachtwagens die aan de supermarkt tegenover mijn huis komen leveren. Op zaterdag is de lapjesmarkt in de straat; tot het middaguur. Even later weet ik niet wat ik zie, als er na de markt een file van busjes en vrachtwagens ontstaat; alle kraamhouders laden in en moeten weer weg. Ik realiseer me dat het inderdaad onmogelijk was geweest om midden op zaterdag te willen verhuizen.

Maar er zijn niet alleen maar dingen van tijdelijke aard. Al die restaurantjes in de straat, met keukens uit alle windstreken; Japans, Chinees, Vietnamees, Fusion, Turks, Italiaans, Spaans... Een Chinese massage-tent, een kapper; een tattoo-shop; kledingwinkels met een bijzondere collectie; een muziekwinkel; een olijvenspeciaalzaak... En twee supermarkten. Over eten of inspiratie hoef ik me hier geen zorgen te maken! En het is leuk om met andere ogen mijn stad te zien. Mijn nieuwe start is nu echt begonnen!