Schuifdeuren

Schiphol. Altijd als ik erheen ga overvalt mij een lichte spanning. Zelfs toen ik vorig jaar voor mijn werk dagelijks via Schiphol reisde had ik het. Ik heb het al als ik erheen rijd en ik zie de vliegtuigen staan. Waar gaan ze heen? Of komen ze net aan?

Ik sta te wachten op W. die weer terug komt van een reisje, en denk terug aan mijn eigen terugkomst jaren geleden; na een half jaar buitenland weer op vaderlandse bodem. Mijn toenmalige vriendje zou me op komen halen. Maar toen ik door de schuifdeuren kwam stonden daar ook ineens zes vriendinnen! Met een enorm spandoek! Geweldig! Dit zou iedereen een keer mee moeten maken.
Sindsdien, als ik weer door die schuifdeuren kom, maakt niet uit of het in Nederland is of elders, kijk ik altijd even of er iemand op me staat te wachten. Zelfs als ik weet dat dat niet zo is.

Terug naar het heden, waar een moeder met haar twee kleine meisjes op papa staan te wachten. De meiden zijn vanmorgen met extra veel zorg aangekleed, maar hun vlechtjes zijn alweer uitgezakt. Ze staan te ruziën over wie de heliumballon aan papa mag geven.
Dan ineens staat papa achter ze, en weten ze niet meer waar ze moeten kijken. De oudste is zo verlegen dat ze zich het liefst zou verstoppen achter de ballon. Ze moet even wennen aan dat papa weer voor haar neus staat. Het is een schattig tafereel.

Terwijl ik hier sta vraag ik me af wat ik zou zeggen als Joris van Hello Goodbye ineens naast mij op zou duiken. Heb ik dan een verhaal dat op tv moet, of laat ik het aan me voorbij gaan? Ik vraag me af of ik per ongeluk dingen zou delen die ik achteraf liever voor mezelf had gehouden...
Maar Joris staat er niet, dus die vraag zal ik wellicht een andere keer kunnen beantwoorden.

Dan ineens zie ik hem door de schuifdeur komen. Veilig in mijn armen! Snel naar huis...

Ode aan vakanties

Is het mogelijk om volledig uitgerust te zijn? En hoe lang duurt het voor je op dat punt belandt?

Deze vraag stel ik mezelf op de laatste dag van mijn twee weken in de zon. Gelukkig is mijn vakantie nog niet helemaal voorbij, dus ik heb nog even.

Maar zo op z'n laatste dag schiet deze vraag toch door m'n hoofd als het ontbijt achter de rug is en ik nog even op bed neerplof. Hmm, ik ben eigenlijk wel (weer) moe!

Is het moeheid? Nee, dat geloof ik niet. Het is de ontspanning die zich meldt. Vergelijk het met een goeie huilbui; na afloop volgt de ontspanning.

Was het maar altijd vakantie, verzuchten we allemaal wel eens. Zeker als we op een fijne locatie zitten. Met de perfecte temperatuur, precies genoeg te doen om je niet te vervelen maar ook om niet te veel te moeten. Met goed eten, een fijne slaapplaats en last but not least; leuk gezelschap!

Maar zoals we allemaal ook wel weten bestaat de vakantie alleen bij de gratie van de tijd ertussen  wanneer we andere bezigheden hebben.
En er is altijd wel een collega te vinden die net terug is van een reis(je). Heerlijk om dan te vragen hoe het geweest is. En even weg te dromen bij het idee van een fijne vakantie...

Morgen ben ik weer thuis. En heb ik nog een paar dagen tijd om het vakantiegevoel voort te zetten als ik op mijn fietsje stap om mijn nieuwe stad te gaan verkennen. Ik verheug me nu al op deze minivakantie, die de komende tijd elke vrijdag om vijf uur voor de deur staat...

Final day

En dan is het ineens twee maanden later en heb je in de tussentijd niet geschreven.
Vandaag is een bijzondere dag. Nog 24 uur en dan verhuis ik weg uit Utrecht.

Elf jaar en een week geleden kwam ik aan. Daags voor de introductietijd voor nieuwe studenten. Ik zie ook deze week weer de eerstejaars als kleine eendjes achter de ouderejaars aanhobbelen en de stad ontdekken. En bedenk me dat ik elf jaar geleden de avond ervoor afsprak dat ik zo laat op die plek moest zijn, want Whatsapp was er nog lang niet... Contact houden met de mensen uit je groepje ging misschien met het uitwisselen van een mailadres, maar Facebook was er ook nog niet. Wat is er veel veranderd.

Van die elf jaar woonde ik de helft in Oudwijk. Een heerlijke wijk; gemoedelijk en dorps. Nog altijd als ik er doorheen fiets voel ik me er thuis. Twee-en-half jaar in Hoograven, en nu anderhalf in het centrum. En alle tijd die er tussendoor zat was ik in het buitenland, en ook even een halfjaartje in Amsterdam.

Wat een boel herinneringen liggen hier. Veel mensen kwamen even langs in mijn leventje, een aantal van hen is gebleven, en een groter aantal verdween ook weer uit beeld. Zo gaan die dingen.

Ik kijk terug op een mooie tijd. Wat is er veel gebeurd, op leuk en op minder leuk gebied. Maar wat er ook gebeurd is, het heeft me verder op weg geholpen. Dichter bij mezelf. Van een meisje naar een vrouw. Goh, dat klinkt ineens wel heel volwassen!

Nu is het tijd om te gaan. Ik ga de toekomst tegemoet samen met W in Rotterdam. Spannend! Een nieuwe stad ontdekken, en dit keer niet voor een paar maandjes, maar voor het echie! Ik ben heel benieuwd naar die stad en hoe het is om daar te wonen. Wie weet wat ik daar allemaal tegenkom om over te bloggen.

Avond

Woensdagavond, etenstijd. Ik doe rustig mijn boodschappen. Anderen halen snel nog even een pizza en een zak rucola; gauw iets eten en dan op pad! Ik besluit mezelf te trakteren op een zelfgebakken quiche. En wat olijven voor tijdens de wedstrijd.

Even later zit ik naar buiten te kijken. Uit alle richtingen komen mensen in het oranje. Een oranje pruik, rokjas, klompen, veren, de Nederlandse vlag omgeknoopt. Op weg naar de kroeg of naar vrienden.

Twee parkeerbeheerders staan uitgebreid te controleren of een auto wel een parkeerbewijsje heeft. Even later schrijven ze een bon uit. En nog even later zie ik de eigenaar van de auto aankomen. Hoe gaat hij reageren? ...anders dan ik dacht; hij besluit terug de coffeeshop in te duiken waar hij net vandaan kwam. Die bon ligt er nou toch al! Laconiek schuift hij de bekeuring weer onder zijn ruitenwisser en wandelt terug naar waar hij vandaan kwam.

Dan aan de andere kant tegenover mijn raam, voor de supermarkt, stapt een vrouw op de fiets. Ze heeft net boodschappen gehaald; een magnetronmaaltijd, een zakje sla en twee flesjes bier. De tas houdt het niet. Helaas, vanavond geen biertjes voor de tv...

En dan de wedstrijd. Ach... ik prik nog maar eens een olijfje en drink mijn biertje. Ik heb besloten om thuis te blijven, en als de wedstrijd vordert blijkt dat een steeds beter idee. Ik duik er vanavond maar eens vroeg in, want het valt allemaal een beetje tegen. Op de een of andere manier verbaast het me niet. Als het bij het vorige grote toernooi zo goed is gegaan is het misschien wel extra moeilijk om dat dit keer te evenaren!

Als ik net in bed lig gaan de kroegen uit. Iedereen houdt het voor gezien voor vanavond. Maar aan de herrie op straat is niet te horen dat we verloren hebben. De mensen zijn nog net zo uitbundig! Ik moet glimlachen als ik een stel jongens hoor zingen dat we wereldkampioen worden... Hoop doet leven!

Het begin van het einde

Oh god... Sinds vandaag is mijn lijf officieel in verval. Ik durf het bijna niet hardop te schrijven... Maar ik moet eraan geloven, want zoals een wijze man ooit zei: What is seen cannot be unseen. (Dat is trouwens ook de reden waarom ik youtube-hit '2 girls 1 cup' niet wil zien. Ik heb het filmpje 'People watching 2 girls 1 cup' bekeken, en toen wist ik genoeg. Het origineel laat ik graag aan me voorbij gaan...)

Maar goed. Daar ging het niet over.
Ik heb vandaag mijn eerste grijze haar gevonden. Of om precies te zijn; mijn vriend vond mijn eerste grijze haar! Slik. Was het echt waar? Was het niet stiekem een blonde? Nee, het was echt een grijze. Onmiskenbaar glinsterde hij in al zijn grijsheid in het licht.

Ik beschouw mezelf als gezond ijdel; niet overdreven dus, maar het kan me allemaal wel genoeg schelen om 's morgens toch even wat kwastjes over mijn gezicht te halen. Ik ga naar de kapper voor een knipbeurt, maar coupe soleil doe ik zelf, want goedkoper en met coupe soleil maakt t mij niet zo uit of het allemaal strak in de verf zit of niet.

Maar nu. Daar zat ie dan. Rechts achter mijn oor. En ping! Daar ging ie. Vriendlief heeft 'm er vakkundig uit getrokken, waarna ik het met eigen ogen kon zien. What is seen cannot be unseen. En het was echt geen blond wat ik zag.

Ik kreeg meteen visioenen van grijze slapen en verfsessies, en probeerde terug te halen wanneer mijn moeder ook alweer was begonnen met het verven van haar haren... Vriendlief deed een poging me gerust te stellen: zijn moeder kreeg ook vroeg al haar eerste grijze haar maar was nu nog steeds blond! Tja...

Ik ben er nog steeds niet helemaal van bijgekomen. Het einde is in zicht! Iehhh! Vanaf nu breid ik mijn kwartiertje tutten voor de spiegel uit met een haarinspectie... En gelukkig heeft vriendlief hier en daar ook al een grijs haartje, dus ik ben in goed gezelschap. En nu maar hopen dat ik een beetje mooi grijs word.

Als het zo mooi egaal wordt als dit, teken ik ervoor!

Oortjes! Iehhhh!!!

Vanavond is 'Komt een Vrouw bij de Dokter' op tv. Hij staat aan; het geluid ook. Niets staat mij in de weg om te kijken. Maar ik twijfel of ik het wel wil zien.
Lekker belangrijk, dan zet je toch gewoon een andere zender aan? Maar dat doe ik dan ook weet niet. Nog niet, althans.

Ik heb het boek nooit gelezen. Het trok me niet. Misschien een beetje omdat het zo'n hit was. En misschien ook een beetje vanwege de schrijver, die me niet zo'n sympathieke vent lijkt. Waarom niet? Misschien juist vanwege dat boek. Dat ik nooit gelezen heb. Dat je zoiets kan doen, terwijl je vrouw doodziek thuis is. Ik vind het onvoorstelbaar.

Maar goed; wat weet ik ervan? Ik heb dat boek dus niet gelezen. Is een trekje van me. De bestsellers lees ik meestal niet. De blockbusters zie ik niet. [Ondertussen wordt haar haar afgeschoren... Een naar geluid. Ik kijk niet maar ik hoor het wel...]

Ik zeg altijd maar zo; ik heb er nooit iets van gekregen dat ik geen enkele editie van Harry Potter gelezen of gezien heb. Lord of the Rings? Idem. Star Wars? Nope... En zo kan ik nog wel even doorgaan. Misschien is het dwarsigheid, maar als iedereen zo nodig moet, dan hoef ik niet meer.

Al heb ik Harry Potter echt wel geprobeerd, maar ik had er gewoon niets mee... En al die Sci Fi... Ok, eerlijk is eerlijk. Na de Gremlins, ET en Alf hield mijn blootstelling aan het genre wel zo'n beetje op. De mensen in mijn omgeving weten inmiddels dat ik jeuk krijg van 'oortjes'. En dat terwijl ik echt wel een levendige fantasie heb!

Kan iemand mij vertellen wat een Vulcan is???

The Matrix heb ik trouwens wel gezien. Pas jaren nadat 'ie uitkwam trouwens. Mij was uitgelegd dat de hoofdrolspelers als het ware in een computerspelletje zaten. Dus de hele film heb ik daarover nagedacht. [Reclame-break. Ik geloof dat ik maar eens ga zappen...] Ik zat me vervolgens de hele avond af te vragen of wij, de wereld, niet allemaal ook in een computerspelletje zitten? Het idee! Brrrr...

Nee, dan liever huis-tuin-en-keuken amusement. Ik kies uiteindelijk voor 'Tussen Kunst en Kitsch'. Nelleke met haar lekker ondeugende kwinkslagen waar de dames en heren objecteigenaren besmuikt van moeten giechelen... Alsnog een ontspannen tv-avondje.

Ik heb al een boek

Boekentrap

Ik ben een boekensleper. Ik kan het maar niet laten. Ik sleep ze eindeloos met me mee. Maar lezen? Ho maar!

Ik kan er niets aan doen! Heus! Maar die tijdschriften, ze achtervolgen me overal! Ik kom er maar niet van af; heb ik er één uit, dan ligt de volgende alweer op de deurmat. En is die richting papierbak, dan krijg ik er wel weer eentje via een vriendin, of mijn moeder. Ze weten me altijd weer te vinden.

En die boeken? Ach, die boeken... Ik verwaarloos ze, ik sleep ze overal mee naar toe. Hoe vaak dat ene boek niet al mee op vakantie is gegaan, en onverrichter zake weer in de boekenkast belandde. Beduimeld, maar niet van het lezen. Van het schuiven in koffer of backpack.

Boeken ruilen werkt soms wel voor me. Zo heb ik jaren geleden eens op mijn yogaschool meegedaan met een ruil-actie. Het boek dat ik toen meenam heb ik pas een half jaar geleden gelezen! Het was een bestseller. Ik kwam er maar niet aan toe, maar toen ik ein-de-lijk aan het boek begon, kon ik niet meer stoppen.

Boeken lezen vind ik dus toch leuk. Sterker nog, toen ik een paar maanden op wereldreis was wist ik wel raad met welk boek dan ook. Tijdschriften slepen was te veel moeite. Doe mij maar een boek, en dan ruilen als je hem uit hebt. En al helemaal niet meeslepen. Weet je wat dat weegt?! Nee hoor, ruilen werkte prima.

Hoe anders is het nu. Vaste stek, dus alle ruimte voor boeken. Nou, ik heb het geweten! Een dikke stapel ligt op me te wachten... Ik moet écht van die tijdschriftabonnementjes af... Eens kijken of mijn boeken mij dan nog willen.

De pompoen en ik

Ik heb laatst een pompoen gekocht. Niet ongewoon, zou je zeggen. Het is tenslotte het seizoen. Overal zie je ze in kleine en grote maten, en ze kosten niet veel. En het past wel bij de donkere dagen van het jaar.

Toch is het in mijn geval wél ongewoon. Ik hóu namelijk helemaal niet van pompoen! Waarom ik er dan toch een gekocht heb? Geen idee eigenlijk. Gewoon, omdat het kon. Ik dacht, laat ik mezelf eens uitdagen.

Mijn eerste pompoen-ervaring, toch wel een jaar of vijftien geleden, was geen succes. Ik was op schoolreis naar de Corrèze in Frankrijk. We verbleven in een accommodatie in the middle of nowhere, waar de beheerder ons een eenvoudige doch voedzame maaltijd voorzette.
Pompoensoep.

Nou heb ik weinig verstand van pompoen (tot op heden had ik er nog nooit een vrijwillig gekocht), maar ik weet sindsdien wel dat je er toch echt iets substantieels mee moet doen, wil het ergens naar smaken. De kokkin had dit niet echt begrepen, helaas. Het werd een smakeloos prutje, waar je eindeloos zout en peper in kon gooien, maar lekker werd het niet. Gelukkig hadden mijn klasgenoten en ik uiteraard genoeg chips en andere vette zooi ingeslagen om de avond te overleven...
Tot zo ver de pompoen en ik.

De pompoen en ik waren dus sinds die avond uit elkaar gegroeid. Tot afgelopen najaar, toen mijn zus een pompoenrisotto voor mijn neus zette. Ik kom uit een culinaire familie, dus ik kon er wel van uit gaan dat het dat prutje van toen zou overtreffen. En dat deed het.

Mijn zus heeft de pompoen en mij weer dichter bij elkaar gebracht. We gaan het weer samen proberen. Wat ik ermee ga doen? Een tajine maken. Ik heb net een recept gevonden waar ook nog eens allemaal ingrediënten in gaan die ik toevallig al heb liggen!

Dit weekend ga ik de pompoen herontdekken. Samen met wat cranberries, rode ui, en een bonte verzameling kruiden. Zie onder voor hoe het er ongeveer uit zal zien. De pompoen en ik; misschien toch een belated love story...
 

Tajine met pompoen