Schuifdeuren

Schiphol. Altijd als ik erheen ga overvalt mij een lichte spanning. Zelfs toen ik vorig jaar voor mijn werk dagelijks via Schiphol reisde had ik het. Ik heb het al als ik erheen rijd en ik zie de vliegtuigen staan. Waar gaan ze heen? Of komen ze net aan?

Ik sta te wachten op W. die weer terug komt van een reisje, en denk terug aan mijn eigen terugkomst jaren geleden; na een half jaar buitenland weer op vaderlandse bodem. Mijn toenmalige vriendje zou me op komen halen. Maar toen ik door de schuifdeuren kwam stonden daar ook ineens zes vriendinnen! Met een enorm spandoek! Geweldig! Dit zou iedereen een keer mee moeten maken.
Sindsdien, als ik weer door die schuifdeuren kom, maakt niet uit of het in Nederland is of elders, kijk ik altijd even of er iemand op me staat te wachten. Zelfs als ik weet dat dat niet zo is.

Terug naar het heden, waar een moeder met haar twee kleine meisjes op papa staan te wachten. De meiden zijn vanmorgen met extra veel zorg aangekleed, maar hun vlechtjes zijn alweer uitgezakt. Ze staan te ruziën over wie de heliumballon aan papa mag geven.
Dan ineens staat papa achter ze, en weten ze niet meer waar ze moeten kijken. De oudste is zo verlegen dat ze zich het liefst zou verstoppen achter de ballon. Ze moet even wennen aan dat papa weer voor haar neus staat. Het is een schattig tafereel.

Terwijl ik hier sta vraag ik me af wat ik zou zeggen als Joris van Hello Goodbye ineens naast mij op zou duiken. Heb ik dan een verhaal dat op tv moet, of laat ik het aan me voorbij gaan? Ik vraag me af of ik per ongeluk dingen zou delen die ik achteraf liever voor mezelf had gehouden...
Maar Joris staat er niet, dus die vraag zal ik wellicht een andere keer kunnen beantwoorden.

Dan ineens zie ik hem door de schuifdeur komen. Veilig in mijn armen! Snel naar huis...