Zau

Zau. De verhuizing is achter de rug en ik woon in Rotterdam. Meerdere mensen roepen al dat ik een Rotterdamse ben geworden. Maar zo voelt het niet. Net als dat ik nooit écht een Utrechtse ben geweest. Ik woonde er 11 jaar met heel veel plezier, maar nee, een échte Utrechter ben je wat mij betreft alleen van geboorte. Mijn vriendin K. zei het passender; ik was (en ben nog steeds) een 'Utrecht meisje'. Het paste me vanaf het begin als een oude jas.

Nu dus een nieuwe jas, en gek genoeg mis ik die oude jas nog niet echt. Ik ben benieuwd naar waar die nieuwe jas me gaat brengen. Ik verheug me erop om er op uit te trekken en de stad te gaan ontdekken. Leuke barretjes, koffietentjes en boetiekjes ontdekken. Fiets pakken en een eindje rijden zonder vooropgezet plan, en kijken wat ik tegenkom. Zoals ik dat in de afgelopen jaren ook tijdens mijn reizen heb gedaan, tijdens mijn halfjaar in Amsterdam, en de laatste jaren in Utrecht.
Deze stad ga ik me vast ook eigen maken.

Het taaltje heb ik in de afgelopen anderhalf jaar ook al geoefend met W., al is er minstens één woord dat ik nog niet perfect uit kan spreken: zo [zau]. Ik zie mezelf al thuis voor de spiegel oefenen, als er niemand in de buurt is.

Ik heb ook al begrepen dat je pas een échte RotterdammerT ben als je zo zau kan uitspreken. Wie weet gaat me dat ooit nog lukken. In de tussentijd kan ik me eindeloos inlezen in een wetenschappelijke verhandeling over het Rotterdams. En af en toe, omdat het zo fijn is, gooi ik er toch nog een woordje Uteregs doorheen. Woar.

Skyline van Rotterdam