Schuifdeuren

Schiphol. Altijd als ik erheen ga overvalt mij een lichte spanning. Zelfs toen ik vorig jaar voor mijn werk dagelijks via Schiphol reisde had ik het. Ik heb het al als ik erheen rijd en ik zie de vliegtuigen staan. Waar gaan ze heen? Of komen ze net aan?

Ik sta te wachten op W. die weer terug komt van een reisje, en denk terug aan mijn eigen terugkomst jaren geleden; na een half jaar buitenland weer op vaderlandse bodem. Mijn toenmalige vriendje zou me op komen halen. Maar toen ik door de schuifdeuren kwam stonden daar ook ineens zes vriendinnen! Met een enorm spandoek! Geweldig! Dit zou iedereen een keer mee moeten maken.
Sindsdien, als ik weer door die schuifdeuren kom, maakt niet uit of het in Nederland is of elders, kijk ik altijd even of er iemand op me staat te wachten. Zelfs als ik weet dat dat niet zo is.

Terug naar het heden, waar een moeder met haar twee kleine meisjes op papa staan te wachten. De meiden zijn vanmorgen met extra veel zorg aangekleed, maar hun vlechtjes zijn alweer uitgezakt. Ze staan te ruziën over wie de heliumballon aan papa mag geven.
Dan ineens staat papa achter ze, en weten ze niet meer waar ze moeten kijken. De oudste is zo verlegen dat ze zich het liefst zou verstoppen achter de ballon. Ze moet even wennen aan dat papa weer voor haar neus staat. Het is een schattig tafereel.

Terwijl ik hier sta vraag ik me af wat ik zou zeggen als Joris van Hello Goodbye ineens naast mij op zou duiken. Heb ik dan een verhaal dat op tv moet, of laat ik het aan me voorbij gaan? Ik vraag me af of ik per ongeluk dingen zou delen die ik achteraf liever voor mezelf had gehouden...
Maar Joris staat er niet, dus die vraag zal ik wellicht een andere keer kunnen beantwoorden.

Dan ineens zie ik hem door de schuifdeur komen. Veilig in mijn armen! Snel naar huis...

Final day

En dan is het ineens twee maanden later en heb je in de tussentijd niet geschreven.
Vandaag is een bijzondere dag. Nog 24 uur en dan verhuis ik weg uit Utrecht.

Elf jaar en een week geleden kwam ik aan. Daags voor de introductietijd voor nieuwe studenten. Ik zie ook deze week weer de eerstejaars als kleine eendjes achter de ouderejaars aanhobbelen en de stad ontdekken. En bedenk me dat ik elf jaar geleden de avond ervoor afsprak dat ik zo laat op die plek moest zijn, want Whatsapp was er nog lang niet... Contact houden met de mensen uit je groepje ging misschien met het uitwisselen van een mailadres, maar Facebook was er ook nog niet. Wat is er veel veranderd.

Van die elf jaar woonde ik de helft in Oudwijk. Een heerlijke wijk; gemoedelijk en dorps. Nog altijd als ik er doorheen fiets voel ik me er thuis. Twee-en-half jaar in Hoograven, en nu anderhalf in het centrum. En alle tijd die er tussendoor zat was ik in het buitenland, en ook even een halfjaartje in Amsterdam.

Wat een boel herinneringen liggen hier. Veel mensen kwamen even langs in mijn leventje, een aantal van hen is gebleven, en een groter aantal verdween ook weer uit beeld. Zo gaan die dingen.

Ik kijk terug op een mooie tijd. Wat is er veel gebeurd, op leuk en op minder leuk gebied. Maar wat er ook gebeurd is, het heeft me verder op weg geholpen. Dichter bij mezelf. Van een meisje naar een vrouw. Goh, dat klinkt ineens wel heel volwassen!

Nu is het tijd om te gaan. Ik ga de toekomst tegemoet samen met W in Rotterdam. Spannend! Een nieuwe stad ontdekken, en dit keer niet voor een paar maandjes, maar voor het echie! Ik ben heel benieuwd naar die stad en hoe het is om daar te wonen. Wie weet wat ik daar allemaal tegenkom om over te bloggen.

Fashionably op tijd

Vrijdag hadden we een feestje. Even kijken hoe laat het ook alweer begon? Half negen.
'Ok,' zei W, 'dan vertrekken we om kwart over acht?' (Het was ongeveer een kwartiertje rijden.)
'Nee, dat is te vroeg, fashionably late is beter.'
'Ohja, zo hoort dat...', zei W.
'Ja, in mijn wereld werkt het ietsje anders dan in die van jou...'

Grappig om te ervaren hoe verschillende werelden omgaan met het concept tijd. In de wereld waarin W werkt is het altijd duidelijk: afspraak is afspraak; zo laat is zo laat; nee is nee, en zo gaan we het dus doen. Voor hem betekent een feestje dat om half negen begint dus dat je om half negen voor de deur staat.

In mijn wereld gaat dat allemaal wat losser, dus we gingen wat later. Maar toen we vorig jaar een keer iets van zijn werk hadden (een casual etentje) dacht ik ook dat we wel wat flexibeler konden zijn. Dat viel dus even tegen! Iedereen zat al aan tafel en wij waren als een van de laatsten binnen... Oeps! Gelukkig was het toch nog steeds best casual en deed iedereen relaxed, maar of ze er de volgende dag nog iets over gezegd hebben, daar ben ik nooit achter gekomen...

Ach, inmiddels leer ik zijn wereld beter kennen, en leert hij van mijn wereld. Niet dat hij een alien is, zeker niet! Maar dat de wereld er vanuit zijn context echt heel anders uit ziet en dat dat op ook heel alledaagse dingen invloed kan hebben, dat had ik niet verwacht.

We bekijken elkaars wereld vanuit onze eigen context. We leren elkaars context kennen. En we gaan op bezoek in elkaars wereld met feestjes en etentjes. En de ene keer zijn we er te vroeg, want stipt op tijd, en de andere keer te laat, want fashionably late... We lachen er samen om, en leren elke dag weer een beetje bij.

Zwaaien

W. liep net de deur uit en ik heb hem uitgezwaaid. Ik keek hem na tot hij de hoek om was. Telkens als hij omkeek zwaaide ik, en hij zwaaide terug.

Ik weet nog dat wanneer ik vroeger bij mijn Grootmoeder in De Bilt was en we gingen weer naar huis, we dan ook uitgebreid werden uitgezwaaid. Niet een beetje lafjes met een handje als we omkeken. Nee, we konden in de autospiegeltjes zien dat Groot non-stop bleef zwaaien met beide armen. Net zo lang tot onze auto aan de horizon verdween.

Het is een omgekeerd welkom heten, iemand uitzwaaien. Je wilt het moment samen zo lang mogelijk laten voortduren.

Zwaaien naar vreemden heeft ook iets bijzonders.
Ik herinner me een boottocht die ik maakte in Cambodja, nu 2,5 jaar geleden. We kwamen langs krakkemikkige huisjes die half op de rivier, half op de begroeiing gebouwd waren. Bij de huisjes zagen we altijd wel wat mensen en kinderen zitten. Vaak waren het dan de kindjes die naar ons zwaaiden. En ik zwaaide terug.

Het is op micro-niveau dat je contact maakt; een heel klein momentje tussen twee mensen. Die erkenning dat de ander er is, door alleen maar te zwaaien, dat vond ik toch wel een speciaal moment. Je zult elkaar nooit meer zien. Je zult je al helemaal niet herinneren naar wie je precies gezwaaid hebt Het is voorbij voor je er erg in hebt, maar toch was er even contact.

Voor zoiets hoef je natuurlijk niet naar de andere kant van de wereld. Het kan ook al wanneer je in de auto zit en je passeert een auto met kids op de achterbank. Er is er altijd wel eentje die naar je zwaait. Hoe leuk is het dan om even terug te zwaaien! Een klein subtiel zonnestraaltje op je gezicht.