Zau

Zau. De verhuizing is achter de rug en ik woon in Rotterdam. Meerdere mensen roepen al dat ik een Rotterdamse ben geworden. Maar zo voelt het niet. Net als dat ik nooit écht een Utrechtse ben geweest. Ik woonde er 11 jaar met heel veel plezier, maar nee, een échte Utrechter ben je wat mij betreft alleen van geboorte. Mijn vriendin K. zei het passender; ik was (en ben nog steeds) een 'Utrecht meisje'. Het paste me vanaf het begin als een oude jas.

Nu dus een nieuwe jas, en gek genoeg mis ik die oude jas nog niet echt. Ik ben benieuwd naar waar die nieuwe jas me gaat brengen. Ik verheug me erop om er op uit te trekken en de stad te gaan ontdekken. Leuke barretjes, koffietentjes en boetiekjes ontdekken. Fiets pakken en een eindje rijden zonder vooropgezet plan, en kijken wat ik tegenkom. Zoals ik dat in de afgelopen jaren ook tijdens mijn reizen heb gedaan, tijdens mijn halfjaar in Amsterdam, en de laatste jaren in Utrecht.
Deze stad ga ik me vast ook eigen maken.

Het taaltje heb ik in de afgelopen anderhalf jaar ook al geoefend met W., al is er minstens één woord dat ik nog niet perfect uit kan spreken: zo [zau]. Ik zie mezelf al thuis voor de spiegel oefenen, als er niemand in de buurt is.

Ik heb ook al begrepen dat je pas een échte RotterdammerT ben als je zo zau kan uitspreken. Wie weet gaat me dat ooit nog lukken. In de tussentijd kan ik me eindeloos inlezen in een wetenschappelijke verhandeling over het Rotterdams. En af en toe, omdat het zo fijn is, gooi ik er toch nog een woordje Uteregs doorheen. Woar.

Skyline van Rotterdam

Fashionably op tijd

Vrijdag hadden we een feestje. Even kijken hoe laat het ook alweer begon? Half negen.
'Ok,' zei W, 'dan vertrekken we om kwart over acht?' (Het was ongeveer een kwartiertje rijden.)
'Nee, dat is te vroeg, fashionably late is beter.'
'Ohja, zo hoort dat...', zei W.
'Ja, in mijn wereld werkt het ietsje anders dan in die van jou...'

Grappig om te ervaren hoe verschillende werelden omgaan met het concept tijd. In de wereld waarin W werkt is het altijd duidelijk: afspraak is afspraak; zo laat is zo laat; nee is nee, en zo gaan we het dus doen. Voor hem betekent een feestje dat om half negen begint dus dat je om half negen voor de deur staat.

In mijn wereld gaat dat allemaal wat losser, dus we gingen wat later. Maar toen we vorig jaar een keer iets van zijn werk hadden (een casual etentje) dacht ik ook dat we wel wat flexibeler konden zijn. Dat viel dus even tegen! Iedereen zat al aan tafel en wij waren als een van de laatsten binnen... Oeps! Gelukkig was het toch nog steeds best casual en deed iedereen relaxed, maar of ze er de volgende dag nog iets over gezegd hebben, daar ben ik nooit achter gekomen...

Ach, inmiddels leer ik zijn wereld beter kennen, en leert hij van mijn wereld. Niet dat hij een alien is, zeker niet! Maar dat de wereld er vanuit zijn context echt heel anders uit ziet en dat dat op ook heel alledaagse dingen invloed kan hebben, dat had ik niet verwacht.

We bekijken elkaars wereld vanuit onze eigen context. We leren elkaars context kennen. En we gaan op bezoek in elkaars wereld met feestjes en etentjes. En de ene keer zijn we er te vroeg, want stipt op tijd, en de andere keer te laat, want fashionably late... We lachen er samen om, en leren elke dag weer een beetje bij.

Vlam

Gisteravond op het Domplein werd het herdenkingsvuur aangestoken vanwege de Dodenherdenking. Ik stond ernaar te kijken en mijn gedachten dwaalden af. Er zijn zo veel woorden om die vlammen te omschrijven, en allemaal hebben ze een andere betekenis of waarde.

Heb ik het over vuur, dan stel ik me daarbij toch meestal een gecontroleerde situatie voor. Brand daarentegen, dat is toch vooral paniek en zoeken naar de dichtstbijzijnde brandblusser. Als je de open haard aan steekt, heeft toch bijna niemand het erover dat je nog een blok hout in de brand steekt; nee, je gooit hem op het vuur.

En dan heb je nog de fik. Daar spreekt voor mij vooral branie uit. Fikkie stoken en hard wegrennen!
Ik kan me nog herinneren dat ik er zelf ooit een keer bij was. Basisschoolleeftijd. Met de stoere jongens van de klas en het meisje waar iedereen bij wilde horen, was ik in het park tegenover mijn huis. De jongens stookten een fikkie, en wij zaten ernaar te kijken. Er ontstond een hoop rook, de bladeren waren vochtig. Tja, dan merkt iedere voorbijganger het! We hebben het op een lopen gezet, volgens mij zijn we niet gepakt.

Spelen met vuur. Wanneer wordt een fikkie een brandje? Hoe ver kun je gaan?

Ik houd het voorlopig maar gewoon bij de houtkachel van W. en de zak houtkorrels die erin gaat. Lekker gecontroleerd, en toch lekker warm en knus. Al mag die lente van mij nu wel een keer doorkomen, zodat we weer een fikkie in het park kunnen stoken, maar dan onder de barbecue...

2,5 jaar geleden op het Thaise eiland Koh Tao.
Een local op het strand, dansend met de vlammen.