Final day

En dan is het ineens twee maanden later en heb je in de tussentijd niet geschreven.
Vandaag is een bijzondere dag. Nog 24 uur en dan verhuis ik weg uit Utrecht.

Elf jaar en een week geleden kwam ik aan. Daags voor de introductietijd voor nieuwe studenten. Ik zie ook deze week weer de eerstejaars als kleine eendjes achter de ouderejaars aanhobbelen en de stad ontdekken. En bedenk me dat ik elf jaar geleden de avond ervoor afsprak dat ik zo laat op die plek moest zijn, want Whatsapp was er nog lang niet... Contact houden met de mensen uit je groepje ging misschien met het uitwisselen van een mailadres, maar Facebook was er ook nog niet. Wat is er veel veranderd.

Van die elf jaar woonde ik de helft in Oudwijk. Een heerlijke wijk; gemoedelijk en dorps. Nog altijd als ik er doorheen fiets voel ik me er thuis. Twee-en-half jaar in Hoograven, en nu anderhalf in het centrum. En alle tijd die er tussendoor zat was ik in het buitenland, en ook even een halfjaartje in Amsterdam.

Wat een boel herinneringen liggen hier. Veel mensen kwamen even langs in mijn leventje, een aantal van hen is gebleven, en een groter aantal verdween ook weer uit beeld. Zo gaan die dingen.

Ik kijk terug op een mooie tijd. Wat is er veel gebeurd, op leuk en op minder leuk gebied. Maar wat er ook gebeurd is, het heeft me verder op weg geholpen. Dichter bij mezelf. Van een meisje naar een vrouw. Goh, dat klinkt ineens wel heel volwassen!

Nu is het tijd om te gaan. Ik ga de toekomst tegemoet samen met W in Rotterdam. Spannend! Een nieuwe stad ontdekken, en dit keer niet voor een paar maandjes, maar voor het echie! Ik ben heel benieuwd naar die stad en hoe het is om daar te wonen. Wie weet wat ik daar allemaal tegenkom om over te bloggen.

Brills

Anderhalf jaar geleden merkte ik dat het me íets te lang duurde voordat ik zag welke tramlijn eraan kwam als ik bij de halte stond. Een vriendin met min 'veel' afwijking raadde me aan om de boel te laten meten en het resultaat was duidelijk; ik moest toch maar eens een brilletje.

Mijn brills, zo noemde ik hem. Ik zorgde voor een kek exemplaar en vond het helemaal niet erg om hem te dragen. Geen jeugdcomplexen voor mij met ziekenfondsbrilletjes; ik vond het eigenlijk wel een goeie grap dat ik op mijn dertigste aan de bril ging.

Nog geen jaar later; vakantie naar Amerika, en weer terug in Nederland. Waar is mijn bril nou gebleven? Ik zou toch zweren dat ik hem echt gezien heb bij het uitpakken van mijn koffer. Of was dat wishful thinking?

Weer een klein jaar later. Ik moet een goeie zonnebril want ben gevoelig voor UV-licht. Dan toch maar een zonnebril op sterkte? En trouwens, met die nieuwe baan (inclusief veel beeldschermwerk) zou het toch wel beter zijn om wel weer een bril te dragen... Maarja, waar was mijn leuke brilletje nou gebleven?

Enfin, op naar de brillenboer. De oogmeting wordt gedaan door een opticien van het type 'snelle autoverkoper'. Rats-rats-rats; mijn ogen zijn gemeten voordat ik er erg in heb.

'Hoe vaak draag je je bril momenteel?'
'Momenteel helemaal niet.'
'Waarom niet?'
'Ehmm... ik ben hem een beetje kwijt...'
'Dan moet je misschien meteen maar een bril erbij nemen.'

Dan begint hij met een toch wel korte monoloog waarin hij heel snel uiteen zet wat ik allemaal kan kiezen en waarom, en dat ik dan toch maar voor een bril met mee kleurende glazen zou moeten kiezen.
Ik ben normaal gesproken het type om daar nog eens even rustig over na te willen denken. Maarja, ik ben er nu toch en eigenlijk heb ik geen zin om het allemaal uit te zoeken en vervolgens terug te moeten. En de verkoper heeft Eurotekens in zijn ogen; het is vrijdag half vijf, met een beetje geluk kan hij nog even twee brilletjes slijten... Time is money!

Reken eerst maar eens uit wat me dat gaat kosten, meneer de verkoper. Rats-rats-rats gaat het weer, nu op de rekenmachine. De kosten vallen binnen het budget dat ik in gedachten had. Weet je wat, ik vind het allemaal wel best. Doe maar.

Ik heb al gezien welke bril ik als zonnebril wil. Doe er daar maar twee van; één gewone en één zonne. Hij probeert me nog een ander montuurtje te slijten, maar ik ben resoluut. Deze wordt het.
Verkoper blij met zijn extra omzet op de valreep; ik blij met mijn nieuwe brills. Vanaf volgende week kijk ik weer met extra scherpe blik de wereld in.

Het begin van het einde

Oh god... Sinds vandaag is mijn lijf officieel in verval. Ik durf het bijna niet hardop te schrijven... Maar ik moet eraan geloven, want zoals een wijze man ooit zei: What is seen cannot be unseen. (Dat is trouwens ook de reden waarom ik youtube-hit '2 girls 1 cup' niet wil zien. Ik heb het filmpje 'People watching 2 girls 1 cup' bekeken, en toen wist ik genoeg. Het origineel laat ik graag aan me voorbij gaan...)

Maar goed. Daar ging het niet over.
Ik heb vandaag mijn eerste grijze haar gevonden. Of om precies te zijn; mijn vriend vond mijn eerste grijze haar! Slik. Was het echt waar? Was het niet stiekem een blonde? Nee, het was echt een grijze. Onmiskenbaar glinsterde hij in al zijn grijsheid in het licht.

Ik beschouw mezelf als gezond ijdel; niet overdreven dus, maar het kan me allemaal wel genoeg schelen om 's morgens toch even wat kwastjes over mijn gezicht te halen. Ik ga naar de kapper voor een knipbeurt, maar coupe soleil doe ik zelf, want goedkoper en met coupe soleil maakt t mij niet zo uit of het allemaal strak in de verf zit of niet.

Maar nu. Daar zat ie dan. Rechts achter mijn oor. En ping! Daar ging ie. Vriendlief heeft 'm er vakkundig uit getrokken, waarna ik het met eigen ogen kon zien. What is seen cannot be unseen. En het was echt geen blond wat ik zag.

Ik kreeg meteen visioenen van grijze slapen en verfsessies, en probeerde terug te halen wanneer mijn moeder ook alweer was begonnen met het verven van haar haren... Vriendlief deed een poging me gerust te stellen: zijn moeder kreeg ook vroeg al haar eerste grijze haar maar was nu nog steeds blond! Tja...

Ik ben er nog steeds niet helemaal van bijgekomen. Het einde is in zicht! Iehhh! Vanaf nu breid ik mijn kwartiertje tutten voor de spiegel uit met een haarinspectie... En gelukkig heeft vriendlief hier en daar ook al een grijs haartje, dus ik ben in goed gezelschap. En nu maar hopen dat ik een beetje mooi grijs word.

Als het zo mooi egaal wordt als dit, teken ik ervoor!

Krassen in het zwart

Mijn collega was van de week voor het laatst. Ze gaat weer terug naar haar oude baan; als juf voor de klas. Op een zwarte school ergens in Amsterdam-Zuidoost. Ze heeft er enorm veel zin in!

Zo kwamen we op het onderwerp; het zwarte schoolbord met krijt. Ik herinner me mijn vroegere schooljuf; met heel lang sluik haar, diadeempje in, stond ze het bord schoon te boenen. Met grote halen, eerst een droge wisser en daarna met de spons. Haar hele lichaam zwiepte dan van de ene naar de andere kant. Het bord werd eerst glanzend zwart. En nadat het opgedroogd was weer donkergroen.

Hoe anders is het kennelijk tegenwoordig! Een zwart schoolbord met witte lijnen op het zijbord is er niet meer bij, want nu zijn de borden wit en schrijf je met een stift. Of nog moderner: een digitaal schoolbord! En dan hoorde ik gister zelfs op het jeugdjournaal dat de aaipet de toekomst heeft, ook op de basisschool... Honderd jaar geleden schreef je op een lei, en nu op een tablet! Het kan verkeren...

Toch vind ik het wel een vreemde gedachte. Nooit meer de schoolborden open klappen en verrast worden door een mooie tekening op het bord vanwege iemands verjaardag. Nooit meer de eer om het schoolbord te mogen schoonvegen en onder het krijtstof zitten... En nooit meer krassende nagels op het schoolbord. De haren rijzen me alweer te berge als ik daar aan denk. Misschien zijn al die ontwikkelingen nog niet zo slecht...