Brills

Anderhalf jaar geleden merkte ik dat het me íets te lang duurde voordat ik zag welke tramlijn eraan kwam als ik bij de halte stond. Een vriendin met min 'veel' afwijking raadde me aan om de boel te laten meten en het resultaat was duidelijk; ik moest toch maar eens een brilletje.

Mijn brills, zo noemde ik hem. Ik zorgde voor een kek exemplaar en vond het helemaal niet erg om hem te dragen. Geen jeugdcomplexen voor mij met ziekenfondsbrilletjes; ik vond het eigenlijk wel een goeie grap dat ik op mijn dertigste aan de bril ging.

Nog geen jaar later; vakantie naar Amerika, en weer terug in Nederland. Waar is mijn bril nou gebleven? Ik zou toch zweren dat ik hem echt gezien heb bij het uitpakken van mijn koffer. Of was dat wishful thinking?

Weer een klein jaar later. Ik moet een goeie zonnebril want ben gevoelig voor UV-licht. Dan toch maar een zonnebril op sterkte? En trouwens, met die nieuwe baan (inclusief veel beeldschermwerk) zou het toch wel beter zijn om wel weer een bril te dragen... Maarja, waar was mijn leuke brilletje nou gebleven?

Enfin, op naar de brillenboer. De oogmeting wordt gedaan door een opticien van het type 'snelle autoverkoper'. Rats-rats-rats; mijn ogen zijn gemeten voordat ik er erg in heb.

'Hoe vaak draag je je bril momenteel?'
'Momenteel helemaal niet.'
'Waarom niet?'
'Ehmm... ik ben hem een beetje kwijt...'
'Dan moet je misschien meteen maar een bril erbij nemen.'

Dan begint hij met een toch wel korte monoloog waarin hij heel snel uiteen zet wat ik allemaal kan kiezen en waarom, en dat ik dan toch maar voor een bril met mee kleurende glazen zou moeten kiezen.
Ik ben normaal gesproken het type om daar nog eens even rustig over na te willen denken. Maarja, ik ben er nu toch en eigenlijk heb ik geen zin om het allemaal uit te zoeken en vervolgens terug te moeten. En de verkoper heeft Eurotekens in zijn ogen; het is vrijdag half vijf, met een beetje geluk kan hij nog even twee brilletjes slijten... Time is money!

Reken eerst maar eens uit wat me dat gaat kosten, meneer de verkoper. Rats-rats-rats gaat het weer, nu op de rekenmachine. De kosten vallen binnen het budget dat ik in gedachten had. Weet je wat, ik vind het allemaal wel best. Doe maar.

Ik heb al gezien welke bril ik als zonnebril wil. Doe er daar maar twee van; één gewone en één zonne. Hij probeert me nog een ander montuurtje te slijten, maar ik ben resoluut. Deze wordt het.
Verkoper blij met zijn extra omzet op de valreep; ik blij met mijn nieuwe brills. Vanaf volgende week kijk ik weer met extra scherpe blik de wereld in.