Luft

Snif... snif... Wat ruik ik? Ik steek mijn hoofd achter het beeldscherm vandaan om te kijken uit welke hoek die geur toch komt. Ah, het is mijn collega. Een onmiskenbare lucht verspreidt zich in mijn richting. Hoe komt dat toch dat zo iets onbeduidends zo'n sterke lucht kan verspreiden? Het maakt ook niet uit waar je het mee combineert, want zodra iemand eraan begint te knabbelen kun je er niet meer omheen.

Ik heb het over rijstwafels. Niet te geloven! Zo'n simpel hapje met zo'n groots en meeslepend effect. De grap is dat als je het zelf eet, je die lucht helemaal niet zo erg ruikt. Genieten van een wafel met een plakje kaas of een beetje suiker, en iedereen geniet mee. Maar hoe dat komt? Ik durf het niet te zeggen.

Voor menigeen de ultieme horror! Rijstwafels met pindakaas

Gekookte rijst stinkt niet, en gebakken rijst trouwens ook niet. Snack-a-jacks zijn zo ver door gemanipuleerd en sterven van de E-nummers, dus die zullen ook wel niet zo ruiken... Al weet ik dit niet zeker, want ik eet ze nooit. Maar die andere gemanipuleerde rijstkorrels, de rice crispies, die stinken in ieder geval niet! Allemaal zijn ze gepoft om verwerkt te worden, maar het effect wisselt dus.

Even googlen naar de geheimen van de rijstwafel; en ik kom erachter dat de geur misschien wel te wijten is aan de grondstoffen van de rijstwafel die tijdens het poffen te heet zijn geworden. Juist ja. In ieder geval zijn er ook mensen op deez' aard die héél sterke emoties krijgen bij 'the smell from hell'... Haha. Je kan het ook overdrijven... 

Ik bedenk me ineens dat de welbekende Japanse mix natuurlijk ook een variatie is op de rijstwafel. En eerlijk is eerlijk; als je zo'n zakje opent komt de luft je ook tegemoet! Deze snack eet ik trouwens best graag, al moet ik bekennen dat de 'borrelnootjes' die ook in het zakje zitten altijd als eerste in mijn mond belanden. Blijft over: de gepofte rijst in allerlei soorten en maten... Inclusief geur.

Morgen is mijn collega er niet, dus de Geur slaat ook een dagje over. Even de neus een dagje rust gunnen. En als ik het niet kan missen, ren ik snel naar de winkel voor een zakje Japanse mix. Ik beloof dat ik de nootjes niet in één keer op zal eten...

De pompoen en ik

Ik heb laatst een pompoen gekocht. Niet ongewoon, zou je zeggen. Het is tenslotte het seizoen. Overal zie je ze in kleine en grote maten, en ze kosten niet veel. En het past wel bij de donkere dagen van het jaar.

Toch is het in mijn geval wél ongewoon. Ik hóu namelijk helemaal niet van pompoen! Waarom ik er dan toch een gekocht heb? Geen idee eigenlijk. Gewoon, omdat het kon. Ik dacht, laat ik mezelf eens uitdagen.

Mijn eerste pompoen-ervaring, toch wel een jaar of vijftien geleden, was geen succes. Ik was op schoolreis naar de Corrèze in Frankrijk. We verbleven in een accommodatie in the middle of nowhere, waar de beheerder ons een eenvoudige doch voedzame maaltijd voorzette.
Pompoensoep.

Nou heb ik weinig verstand van pompoen (tot op heden had ik er nog nooit een vrijwillig gekocht), maar ik weet sindsdien wel dat je er toch echt iets substantieels mee moet doen, wil het ergens naar smaken. De kokkin had dit niet echt begrepen, helaas. Het werd een smakeloos prutje, waar je eindeloos zout en peper in kon gooien, maar lekker werd het niet. Gelukkig hadden mijn klasgenoten en ik uiteraard genoeg chips en andere vette zooi ingeslagen om de avond te overleven...
Tot zo ver de pompoen en ik.

De pompoen en ik waren dus sinds die avond uit elkaar gegroeid. Tot afgelopen najaar, toen mijn zus een pompoenrisotto voor mijn neus zette. Ik kom uit een culinaire familie, dus ik kon er wel van uit gaan dat het dat prutje van toen zou overtreffen. En dat deed het.

Mijn zus heeft de pompoen en mij weer dichter bij elkaar gebracht. We gaan het weer samen proberen. Wat ik ermee ga doen? Een tajine maken. Ik heb net een recept gevonden waar ook nog eens allemaal ingrediënten in gaan die ik toevallig al heb liggen!

Dit weekend ga ik de pompoen herontdekken. Samen met wat cranberries, rode ui, en een bonte verzameling kruiden. Zie onder voor hoe het er ongeveer uit zal zien. De pompoen en ik; misschien toch een belated love story...
 

Tajine met pompoen