Ik heb laatst een pompoen gekocht. Niet ongewoon, zou je zeggen. Het is tenslotte het seizoen. Overal zie je ze in kleine en grote maten, en ze kosten niet veel. En het past wel bij de donkere dagen van het jaar.
Toch is het in mijn geval wél ongewoon. Ik hóu namelijk helemaal niet van pompoen! Waarom ik er dan toch een gekocht heb? Geen idee eigenlijk. Gewoon, omdat het kon. Ik dacht, laat ik mezelf eens uitdagen.
Mijn eerste pompoen-ervaring, toch wel een jaar of vijftien geleden, was geen succes. Ik was op schoolreis naar de Corrèze in Frankrijk. We verbleven in een accommodatie in the middle of nowhere, waar de beheerder ons een eenvoudige doch voedzame maaltijd voorzette.
Pompoensoep.
Nou heb ik weinig verstand van pompoen (tot op heden had ik er nog nooit een vrijwillig gekocht), maar ik weet sindsdien wel dat je er toch echt iets substantieels mee moet doen, wil het ergens naar smaken. De kokkin had dit niet echt begrepen, helaas. Het werd een smakeloos prutje, waar je eindeloos zout en peper in kon gooien, maar lekker werd het niet. Gelukkig hadden mijn klasgenoten en ik uiteraard genoeg chips en andere vette zooi ingeslagen om de avond te overleven...
Tot zo ver de pompoen en ik.
De pompoen en ik waren dus sinds die avond uit elkaar gegroeid. Tot afgelopen najaar, toen mijn zus een pompoenrisotto voor mijn neus zette. Ik kom uit een culinaire familie, dus ik kon er wel van uit gaan dat het dat prutje van toen zou overtreffen. En dat deed het.
Mijn zus heeft de pompoen en mij weer dichter bij elkaar gebracht. We gaan het weer samen proberen. Wat ik ermee ga doen? Een tajine maken. Ik heb net een recept gevonden waar ook nog eens allemaal ingrediënten in gaan die ik toevallig al heb liggen!
Dit weekend ga ik de pompoen herontdekken. Samen met wat cranberries, rode ui, en een bonte verzameling kruiden. Zie onder voor hoe het er ongeveer uit zal zien. De pompoen en ik; misschien toch een belated love story...
 |
| Tajine met pompoen |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten