Oude buurt

Ons huis is een oud huis. Dat is het al snel in Rotterdam, want veel is maximaal zestig jaar oud, maar in deze buurt is ongeveer alles ongeschonden gebleven in de oorlog. Dus ons huis is met recht een oud huis.

Al een paar jaar is W. bezig met de verbouwing van het huis. Ik help mee. Eén van mijn projecten is het verwijderen van de vele lagen vloerbedekking in de gang, zodat we daar een nieuwe vloer kunnen leggen. Eenmaal bij de ondervloer aangekomen blijkt dat de vloeren die eroverheen gelegd zijn met vele nageltjes zijn vastgezet. Plank voor plank verwijder ik ze allemaal. Wat een stoffige bende!

Tachtig jaar stof zit er tussen de planken. Het slaat op mijn longen. Terwijl ik alle gaatjes en kieren langs ga met de stofzuiger dwalen mijn gedachten af. Wie woonde hier in de zeventig jaar voordat W. erin trok?

Het is een voormalig huurhuis. Grote kamers. Hoeveel families zullen hier gewoond hebben? Elk gezin een eigen kamer? Dat zou betekenen dat er minstens vier gezinnen tegelijk in dit huis gewoond kunnen hebben.

Welke verhalen liggen er verscholen tussen de planken? Wie heeft er overheen gelopen? Wie overleefde de oorlog? Wie niet?

Als ik een paar dagen later naar het Centraal Station loop, zie ik dat er voor een ander appartementengebouw verderop in de straat twee gouden gedenkplaatjes zijn gelegd. Ter herinnering aan twee bewoners die niet meer terugkwamen. De volgende dag zie ik dat iemand er een klein bosje bloemen met een lint bij heeft gelegd. Indrukwekkend.

De geschiedenis gaat leven met deze twee plaatjes, opdat we de haar en hen niet vergeten. Ik vind het een mooi gebaar.
 

Statenweg, Rotterdam

Avond

Woensdagavond, etenstijd. Ik doe rustig mijn boodschappen. Anderen halen snel nog even een pizza en een zak rucola; gauw iets eten en dan op pad! Ik besluit mezelf te trakteren op een zelfgebakken quiche. En wat olijven voor tijdens de wedstrijd.

Even later zit ik naar buiten te kijken. Uit alle richtingen komen mensen in het oranje. Een oranje pruik, rokjas, klompen, veren, de Nederlandse vlag omgeknoopt. Op weg naar de kroeg of naar vrienden.

Twee parkeerbeheerders staan uitgebreid te controleren of een auto wel een parkeerbewijsje heeft. Even later schrijven ze een bon uit. En nog even later zie ik de eigenaar van de auto aankomen. Hoe gaat hij reageren? ...anders dan ik dacht; hij besluit terug de coffeeshop in te duiken waar hij net vandaan kwam. Die bon ligt er nou toch al! Laconiek schuift hij de bekeuring weer onder zijn ruitenwisser en wandelt terug naar waar hij vandaan kwam.

Dan aan de andere kant tegenover mijn raam, voor de supermarkt, stapt een vrouw op de fiets. Ze heeft net boodschappen gehaald; een magnetronmaaltijd, een zakje sla en twee flesjes bier. De tas houdt het niet. Helaas, vanavond geen biertjes voor de tv...

En dan de wedstrijd. Ach... ik prik nog maar eens een olijfje en drink mijn biertje. Ik heb besloten om thuis te blijven, en als de wedstrijd vordert blijkt dat een steeds beter idee. Ik duik er vanavond maar eens vroeg in, want het valt allemaal een beetje tegen. Op de een of andere manier verbaast het me niet. Als het bij het vorige grote toernooi zo goed is gegaan is het misschien wel extra moeilijk om dat dit keer te evenaren!

Als ik net in bed lig gaan de kroegen uit. Iedereen houdt het voor gezien voor vanavond. Maar aan de herrie op straat is niet te horen dat we verloren hebben. De mensen zijn nog net zo uitbundig! Ik moet glimlachen als ik een stel jongens hoor zingen dat we wereldkampioen worden... Hoop doet leven!

Goedemorgen

Elke ochtend als ik door mijn huis stommel op weg naar de douche, kijk ik even uit het raam. Zit 'ie er vandaag weer? En heeft 'ie vandaag zijn grijze of zijn beige jas aan?
Ik heb het over een zwerver. Of misschien moet ik zeggen; dakloze/thuisloze man...

Bijna dagelijks zit hij er, op het hekje dat om de boom tegenover mijn huis is geplaatst. De eerste keer dat ik hem zag dacht ik dat 'ie op de bus zat te wachten (de halte is drie meter verderop). Maar een half uur later zat hij er nog en er was echt wel een bus voorbij gekomen. Die bleef dus rustig zitten waar hij zat. En een dag of twee later zat hij er weer.
Het duurde niet lang of ik begreep dat hij waarschijnlijk overnacht in de opvang een straatje verderop. Dan, rond een uur of half zeven, worden de mensen de straat op gestuurd. En zoekt deze man zijn vaste stek op; op de hoek van mijn straat.

Hij doet verder niets, behalve zitten. Soms heeft hij een plastic bekertje koffie bij zich. Een pakkie shag. Meer niet. Geen tassen met spullen. Hij is elke dag geschoren. Hij lijkt niet dronken of aan de drugs. Maar hij zit er regelmatig, dus er zal in zijn leven toch iets niet helemaal lekker gelopen zijn.

In het begin dacht ik; wat moet die man daar, kan hij niet even ergens anders gaan zitten? Het irriteerde me. Maar zoals dat soms gaat met terugkerende verschijnselen; ik raakte gewend aan het idee dat hij er zat. Nog wat later hoorde ik mezelf denken als hij er niet zat; er zou toch niets mis zijn?
En op de momenten dat er iemand tegen hem begint te praten, kijk ik even of het allemaal wel goed gaat. Mijn kijk op hem is veranderd van irritatie naar, op een heel afstandelijke manier (hij zal er niets van merken) bezorgd.

Zo nu en dan komen er dronken studenten voorbij gehobbeld en die beginnen dan een uitgebreid verhaal tegen hem. Zo waren er gister twee, die wilden perse een high-five van hem. Maar hij vertikte het. Eén van de twee bleef smeken (niet op een heel vervelende manier), maar hij deed niet mee. Bleef ook rustig zitten.

Een voorbijgaande fietser bemoeide zich ermee; 'Laat die man met rust!' De jongens stonden nog even te dralen, boden hun excuses aan en besloten door te lopen. Waarop de zwerver alsnog zijn hand uitstak en hen een high-five gaf. Kwam het toch nog goed.

Hanghek

Een ouwe op een nieuwe plek

Onderstaande tekst schreef ik al eens eerder, maar past ook prima hier.  :-)

Nog nooit woonde ik in Nederland zo centraal. In Barcelona woonde ik ook heel centraal, maar dat was niet in een straat als degene waar ik nu woon. Daar was vooral veel doelgericht passerend verkeer op wielen of te voet. Nu, in Utrecht, woon ik in een straat waar heel veel verkeer te voet voorbij komt en vooral; een beetje rondhangt. Een bloemlezing.

's Avonds als ik thuiskom zie ik een groep meiden langs komen fietsen. Ze horen bij elkaar, want ze hebben allemaal dezelfde haarband om en hebben opblaaskroontjes bij zich. Ze zullen wel eerstejaars zijn bij UVSV, dat bij mij om de hoek zit. Op weg naar inlikborrels, misschien wel onzeker of ze er wel bij mogen en of ze de juiste kleren aan hebben... Tien jaar geleden was ik dat ook. Tjonge, wat is er veel gebeurd in die jaren, realiseer ik me als ik ze nakijk. 

's Morgens om half acht als ik mijn fiets losmaak, zie ik een groep van zes corporale jongens aan komen lopen, met in het midden een meisje. Zij is overduidelijk stomdronken, ze wankelt en komt bijna niet uit haar woorden. Ik zie ze met z'n allen naar hun studentenhuis in mijn straat lopen. Och meisje, je ziet eruit alsof je zonder dat je het weet, naar de slachtbank wordt gebracht.
Het is ook nog maar een jaar of tien geleden dat ik mezelf ook tegen kon komen, veel te diep in het glaasje gekeken en op zo'n tijdstip naar huis zwalkend. Ik herinner me meteen ook de legendarische katers die ik had na zo'n nacht doorhalen. Wat kan er veel veranderen in een paar jaar. Inmiddels ben ik er ook achter dat ik niet tegen bier kan :).

De hele dag en avond zie ik aan lager wal geraakte figuren die een beetje rondhangen in de straat... Ik vraag me af of er hier ergens een opvang zit? Ik sta mijn fietssloten te smeren met olie, als er een verslonste vrouw naar me toe komt om te vragen om wat geld voor de bus. Ik heb geen geld bij me. Mijn fiets staat pal naast de bushalte. De vrouw loopt door, en ik denk: je moest toch met de bus? Dan zou je hier goed staan. Ik zie haar verder lopen en vraag me toch even af of dat geld echt voor de bus was of voor iets anders.

Ik sta in de supermarkt te wachten in de rij. Het is druk met twintigers, groepen meisjes die inkopen doen voor jaarclubeten; éénmanshuishoudens die een snelle hap inslaan. Als ik bijna aan de beurt ben ruik ik ineens een enorme wietlucht. Dat heb ik nog nooit meegemaakt in een supermarkt. Als ik naar buiten loop zie ik twee onverzorgde mannen met een halve liter euroshopper-bier naar buiten zwalken. Bij de ingang hangen wat vage types rond, te wachten op... ja, waarop eigenlijk? En wie nam die wietlucht mee naar binnen?

Mijn straat wordt 's avonds opgevuld door auto's die even snel zijn neergezet om een boodschap te halen. Ik zie een auto te dicht op de hoek geparkeerd staan; passerende auto's hebben moeite om eromheen te rijden. Auto's rijden weg uit de parkeerhaven en ik zie hoe al het andere verkeer zich moet schikken. Fietsers die uit alle hoeken en gaten lijken te komen; een hardloper die er tussendoor wil... Het is opletten geblazen in mijn straat.

Een paar uur later is het raak; twee dienders van de afdeling Toezicht maken hun ronde. Ik zie ze een prent schrijven voor twee auto's die geen parkeerkaartje hebben liggen. De eigenaar is in geen velden of wegen te bekennen; oom agent kijkt nog een paar keer om zich heen of er niet iemand aan komt rennen. De bestuurders zullen zich bij terugkomst realiseren dat ze fout gegokt hebben.

Elke ochtend is het een komen en gaan van vrachtwagens die aan de supermarkt tegenover mijn huis komen leveren. Op zaterdag is de lapjesmarkt in de straat; tot het middaguur. Even later weet ik niet wat ik zie, als er na de markt een file van busjes en vrachtwagens ontstaat; alle kraamhouders laden in en moeten weer weg. Ik realiseer me dat het inderdaad onmogelijk was geweest om midden op zaterdag te willen verhuizen.

Maar er zijn niet alleen maar dingen van tijdelijke aard. Al die restaurantjes in de straat, met keukens uit alle windstreken; Japans, Chinees, Vietnamees, Fusion, Turks, Italiaans, Spaans... Een Chinese massage-tent, een kapper; een tattoo-shop; kledingwinkels met een bijzondere collectie; een muziekwinkel; een olijvenspeciaalzaak... En twee supermarkten. Over eten of inspiratie hoef ik me hier geen zorgen te maken! En het is leuk om met andere ogen mijn stad te zien. Mijn nieuwe start is nu echt begonnen!

De heer in het verkeer...

 ...is in Utrecht een Barbie!

Ik ga er niet naar op zoek... écht niet! Maar er lopen kennelijk nog al wat creatieve mensen rond in 't Stichtse. En ik fiets dagelijks langs het resultaat van deze creativiteit. Want je vindt het niet alleen in de stoplichten, het zit er ook onder! Een luchtige manier om de vele fietsers die dagelijks in het stationsgebied rijden te wijzen op hun plichten als verkeersdeelnemer.

Zou dit een afstudeerproject zijn van iemand van de Kunstacademie? Wie het weet mag het zeggen! Ach, wat maakt het uit van wie het is; wat mij betreft is het een geslaagd project.

Smakkelaarsveld

Daalsesingel

Smakkelaarveld

Lichtgevende schat

Al eerder schreef ik over wat ik allemaal tegenkom als ik door de binnenstad loop of fiets. Ik vind het leuk om telkens weer nieuwe dingen te ontdekken in de stad waar ik al ruim tien jaar thuis kom. En vandaag is het tijd om je deelgenoot te maken van onze stoplichten. Stoplichten? Ja, stoplichten. Die zijn namelijk heel bijzonder in Utrecht.

Liefde en geluk

Zo is er iemand die al een hele tijd de stoplichten versiert met hartjes en klavertjes. Ik word er elke keer weer vrolijk van als ik ze zie.

Hoek Drift en Wittevrouwenstraat

En dan zijn er nog die andere stoplichten in de binnenstad met hun eigen thema. Het beeld spreekt voor zich.

Hoek Lange Viestraat en...

...Sint Jacobsstraat

Het leukste vind ik misschien nog wel dat teken-held en Utrechter Dick Bruna geëerd wordt met zijn eigen Nijntje-stoplicht.







Het is een stad waar je altijd weer een klein cadeautje vindt in de openbare ruimte. Het dorpse dat velen doet verlangen naar Groots en Meeslepend Amsterdam, vind ik juist charmant en maakt dat ik hier graag woon.

Vrij terloops worden deze kleine schatten neergelegd; wie het ziet moet even glimlachen, en wie het dit keer niet ziet, ziet het misschien een volgende keer wel. Ik ben benieuwd bij welk stoplicht ik de volgende keer een lichtgevende verrassing zal aantreffen.

Met het oog op morgen

's Nachts is er een andere wereld in de stad.
Dat bedenk ik me als ik zaterdagochtend heel vroeg van huis ga voor een uitstapje.

De cafés, disco's en snackbars gaan uit, er is veel volk op straat. De meesten zullen wel een bakkie op hebben op dit tijdstip. Zal ik nog even gaan pinnen bij mijn bank? Nah... Veel te druk, en ik heb even nog geen zin on dronkenmansgepraat. Ik ben tenslotte net wakker!

Ik fiets verder. Zie dat er 's nachts echt andere regels gelden. Mensen steken de straat over zonder zich te bekommeren over taxi's, fietsers en ander verkeer. Een stelletje loopt onverstoorbaar midden op het fietspad. Een dubbele vrachtwagen van de Golden Arches blokkeert de straat om te kunnen lossen. Over een uur of acht is het zaterdagmiddag en lunchtijd, en moeten er bergen frietjes gebakken worden. Mickey D is op alles voorbereid.

Bij het station zie ik een taxi met een noodgang voorbij rijden. Een andere auto pakt even een snellere route en gaat tegen het verkeer in. Wie maakt zich druk om verkeersregels? Niemand heeft er last van, dus wat maakt het allemaal uit...

De vorige keer dat ik rond deze tijd op mijn fietsje zat, was ik waarschijnlijk enigszins beneveld. Deze keer ben ik broodnuchter. The early bird catches the worm. De wereld zag er net anders uit, maar terwijl de zon de hemel in klimt verandert ze die nachtwereld weer in de stad van overdag. Goedemorgen Utrecht, zo herken ik je weer!

Codetaal

Aankomst op Utrecht Centraal. Het stationsgebied is een zooitje, want het wordt sinds een paar jaar verbouwd. En het gaat nog wel even duren, kennelijk tot 2030. Vanuit de trein zie ik hoe we het station binnenrijden, en mijn oog valt op een code die op een boog is gekalkt. Hoog op het station. Zou het een code zijn voor de bouwvakkers? Zodat ze weten wat ze met deze boog moeten doen? Verwijderen of laten zitten?

Even later zet ik mijn fiets op slot, bij mij in de straat. Ik kijk op. Hé, is dat nou dezelfde code? Ja hoor! En weer op een ongewone plek. Dit moet iemand zijn die óf heel lang is, óf heel goed kan klimmen en klauteren. Op het station toch wel twintig meter boven de grond. In mijn straat een meter of vier. Waar zou ik hem nog meer tegenkomen en van wie is hij eigenlijk? En wat betekent hij?

Deze tagger is zeker niet de eerste die zich overal laat zien. Want wat bijna synoniem is geworden aan Utrecht is natuurlijk de Kabouter. Hoe vaak ik die al niet tegen ben gekomen... De Kabouter heeft de stad overgenomen met zijn grote mond. En is inmiddels ook begonnen met een invasie van de rest van de provincie. Voor velen is het vooral vandalisme, maar voor mij is het ook een kleine glimlach op mijn gezicht, en het sein dat ik weer dicht bij huis ben.  

In Utrecht (en natuurlijk de rest van de wereld) hebben we wel meer van die terugkerende street-art. Bijvoorbeeld de 'BNE was here' stickers, die je overal en nergens ziet. Al sinds 2006 verspreidt de sticker zich over de wereld vanuit Japan naar alle grote steden van de wereld. En daar hoort Utrecht kennelijk ook bij!

En zoals het een goeie street artist betaamt, blijft ook de maker van BNE in nevelen gehuld. Niemand weet wie het is, noch waar die afkorting toch voor staat... 'De afkorting is persoonlijk; je mag er van maken wat je wilt', zegt de bedenker in een interview.

De Utrechtse straatartiesten zijn voor de leek ook geheimzinnige figuren, die in het holst van de nacht op pad gaan met hun spuitbusjes... Een weekendtas waar ze alle kleuren van de regenboog uit toveren, ondertussen schichtig over hun schouders kijkend in de hoop niet betrapt te worden.

Dat moet nog een hele toer geweest zijn om bovenop Utrecht Centraal te klimmen voor meneer of mevrouw 302 MCK! Met ogen op stokjes zal ik de komende tijd door de stad fietsen, op zoek naar de volgende onmogelijke plek waar ik hem weer tegen zal komen. De acrobaat met zijn spuitbus.

Rondje singel

Zaterdagochtend. Hardlopen met Evy. Les drie. 22 minuten.
Het is prima weer vanochtend, goed weer dus voor een rondje singel. Nouja, niet het hele rondje; zo ver ben ik nog lang niet. Een klein rondje dan.

De stille getuigen van gisteravond liggen nog op straat. Een ballenbakbal. Kapotte engelenvleugels. Bierglazen. Patatbakjes. Wie heeft ze achtergelaten? Hebben ze een leuke avond gehad? Ik loop erlangs en herinner me vannacht weer even wakker geworden te zijn van de herrie op straat. Gelukkig viel ik meteen weer in slaap.

Ik loop verder met Evy. Opzwepende muziek afgewisseld met rustigere nummers, voor als ik mag wandelen. Zo bouw ik rustig mijn conditie op, terwijl Evy me complimenteert en vertelt wat we vandaag allemaal nog meer gaan doen. Deze les heb ik al vaker gedaan, dus ik weet al wat ze gaat zeggen. Drie minuten lopen en daarna drie minuten wandelen.

Ik loop in het Museumkwartier. Ik ben hier al vaker geweest, maar elke keer ontdek ik weer iets nieuws. Het is een mooie buurt. Mooie panden. Wie zou er vroeger in gewoond hebben? Wie woont er nu? Of wat voor bedrijf zit er? Soms zou ik wel ergens willen aanbellen en het gewoon vragen. Als in Man Bijt Hond. Alleen heb ik geen camera bij me, maar een MP3-speler. Komt een beetje vreemd over denk ik.

Ik loop door de straat waar mijn moeder ooit woonde. Het huis is weg, er staat nu nieuwbouw. Aan het eind van de straat, op de gracht, kijk ik even naar links. Het huis waar mijn vader ooit woonde. Ik glimlach even en denk aan de verhalen over een meter tompouce, die ze na het stappen gingen halen bij het bakkertje op de hoek.

Een paar straten verder. Een sliert studentencafés op een rij. Ik zie een zwerver ergens een overdekt en semi-afgesloten terras op schieten. Het is nog vroeg en de cafés zijn de komende uren nog dicht. Niemand die het zal merken als hij daar even een dutje doet. Inventief, maar ook triest. De nachten zijn koud. Zou hij 's nachts terechtkunnen in het slaaphuis bij mij om de hoek?

Bijna thuis. Ik passeer de bloemenmarkt. Deze markt schijnt bijzonder te zijn; ze hebben er een mooier aanbod dan op andere bloemenmarkten. En ik woon er om de hoek! Terwijl ik doorloop, bedenk ik me dat ik hier beter gebruik van moet maken.

Het laatste stukje mag ik wandelen. Het zit er alweer bijna op voor vandaag. Evy is trots op me, en ik ben trots op mezelf. De dag is goed begonnen.