Ode aan vakanties

Is het mogelijk om volledig uitgerust te zijn? En hoe lang duurt het voor je op dat punt belandt?

Deze vraag stel ik mezelf op de laatste dag van mijn twee weken in de zon. Gelukkig is mijn vakantie nog niet helemaal voorbij, dus ik heb nog even.

Maar zo op z'n laatste dag schiet deze vraag toch door m'n hoofd als het ontbijt achter de rug is en ik nog even op bed neerplof. Hmm, ik ben eigenlijk wel (weer) moe!

Is het moeheid? Nee, dat geloof ik niet. Het is de ontspanning die zich meldt. Vergelijk het met een goeie huilbui; na afloop volgt de ontspanning.

Was het maar altijd vakantie, verzuchten we allemaal wel eens. Zeker als we op een fijne locatie zitten. Met de perfecte temperatuur, precies genoeg te doen om je niet te vervelen maar ook om niet te veel te moeten. Met goed eten, een fijne slaapplaats en last but not least; leuk gezelschap!

Maar zoals we allemaal ook wel weten bestaat de vakantie alleen bij de gratie van de tijd ertussen  wanneer we andere bezigheden hebben.
En er is altijd wel een collega te vinden die net terug is van een reis(je). Heerlijk om dan te vragen hoe het geweest is. En even weg te dromen bij het idee van een fijne vakantie...

Morgen ben ik weer thuis. En heb ik nog een paar dagen tijd om het vakantiegevoel voort te zetten als ik op mijn fietsje stap om mijn nieuwe stad te gaan verkennen. Ik verheug me nu al op deze minivakantie, die de komende tijd elke vrijdag om vijf uur voor de deur staat...

Spookdorp

Na vier uur rijden, inclusief lunch-stop in een al net zo slaperig dorpje, komen we aan op onze bestemming. Dit is zo'n dorpje waar werkelijk niets gebeurt. In dit land trekken de jongeren naar de stad, waar meer te halen en te beleven valt. De oudjes blijven achter in het dorp.

Vier uur 's middags. We komen aan in het hotel. De voordeur is afgesloten door een hek met hangslot. Wij zijn de eersten vandaag. De eigenaar en zijn vier dochters zijn nieuwsgierig naar ons. De dames giechelen nerveus als ze W zien.

Er is duidelijk moeite gedaan om de boel leuk aan te kleden. Schilderijen aan de muur. Zitjes hier en daar. En toch... Er is iets duisters aan dit hotel.

Een paar uur later gaan we erop uit om een avondmaal te scoren. We wandelen door de straten van het dorp. Geen kip te bekennen. Hier gebeurt inderdaad echt niets! Op een plein staat de bus naar de stad te wachten. Behalve de buschauffeur zit er niemand in. Als we uren later weer langslopen staat de bus er nog. Nu op slot. Zou hij ooit vertrokken zijn?

We wandelen verder. Pleintje. Bankjes. Een paar oudjes op het bankje. Een paar kinderen aan het spelen. Dan komen we een restaurant tegen. De tv staat aan. We zijn de eerste gasten. Bij alles wat we bestellen ben ik benieuwd of de man gaat zeggen; nee, sorry meneer, dat is op... Gelukkig valt het mee. En het eten is ook prima.

Als we teruglopen naar het hotel is er écht niemand meer op straat. Een spookdorp.

's Nachts, als de paar toeristen in het dorp in diepe slaap zijn, komen alle oudjes naar buiten gestrompeld, samen met de doden van het kerkhof. Lang vervlogen tijden komen weer tot leven, als ze om middernacht de Thriller video nog eens dunnetjes overdoen op het marktplein...

De volgende ochtend. Het feest is voorbij. De oudjes weer rustig op hun bankje onder de boom. Alsof er niets gebeurd is. Tot de avond weer valt.

Waardering

De Amerikaan is een slijmbal. Oppervlakkig. Dat is wat vaak gezegd wordt in Nederland.

'Preciate it!'. Althans, dat verstond ik, toen ik het net op tv hoorde. Gezegd door een Amerikaan. Hij zei natuurlijk: 'I appreciate it'. Ik waardeer het. Het is me al vaker opgevallen dat Amerikanen dit snel zeggen, ook wanneer het allemaal niet zo bijzonder is wat de ander gedaan heeft. Maakt deze opmerking deel uit van dat zogenaamd slijmerige?

Afgelopen zomer was ik voor het eerst in Amerika en kon ik het van dichtbij bekijken. Ik moest wel even wennen aan het Amerikaans Engels, want ondanks dat ik vloeiend Engels spreek, verstond ik het niet altijd! Dat verbaasde me wel, maar was ook wel weer grappig...

Ook het altijd vriendelijke gedrag van 'de' Amerikaan viel me op. Zo erg zelfs dat ik bijna beledigd was als iemand een beetje knorrig uit de hoek kwam. Hoe snel raak je hier dus niet aan gewend!

Aan de Hollandse lompheid ben ik uiteraard al láng gewend. Sterker nog, het valt me niet eens op! Het valt me alleen op als ik een tijdje niet in Nederland geweest ben, en daarna weer terug kom. En eerlijk is eerlijk, ik doe er zelf ook wel eens aan mee. In het verkeer. Of gewoon een suf oordeel over iets of iemand. Een beetje jammer is het eigenlijk wel.

Ook al is Amerika een groot plastic fantastic land, waar alles gemaakt is van bordkarton en je eindeloos moet zoeken naar echt puur eten... ook al meent iedereen het niet elk moment van de dag als hij zegt 'Preciate it', het wordt wel gezegd.

Al is het een beetje chemisch smeermiddel, het is toch smeermiddel. En als we daar aan deze kant van de plas nou ook wat meer van zouden gebruiken... dan zou de wereld een beetje fijner worden. I'd apreciate it.