Met het oog op morgen

's Nachts is er een andere wereld in de stad.
Dat bedenk ik me als ik zaterdagochtend heel vroeg van huis ga voor een uitstapje.

De cafés, disco's en snackbars gaan uit, er is veel volk op straat. De meesten zullen wel een bakkie op hebben op dit tijdstip. Zal ik nog even gaan pinnen bij mijn bank? Nah... Veel te druk, en ik heb even nog geen zin on dronkenmansgepraat. Ik ben tenslotte net wakker!

Ik fiets verder. Zie dat er 's nachts echt andere regels gelden. Mensen steken de straat over zonder zich te bekommeren over taxi's, fietsers en ander verkeer. Een stelletje loopt onverstoorbaar midden op het fietspad. Een dubbele vrachtwagen van de Golden Arches blokkeert de straat om te kunnen lossen. Over een uur of acht is het zaterdagmiddag en lunchtijd, en moeten er bergen frietjes gebakken worden. Mickey D is op alles voorbereid.

Bij het station zie ik een taxi met een noodgang voorbij rijden. Een andere auto pakt even een snellere route en gaat tegen het verkeer in. Wie maakt zich druk om verkeersregels? Niemand heeft er last van, dus wat maakt het allemaal uit...

De vorige keer dat ik rond deze tijd op mijn fietsje zat, was ik waarschijnlijk enigszins beneveld. Deze keer ben ik broodnuchter. The early bird catches the worm. De wereld zag er net anders uit, maar terwijl de zon de hemel in klimt verandert ze die nachtwereld weer in de stad van overdag. Goedemorgen Utrecht, zo herken ik je weer!

Flierefluiten

Het is voorjaar! Nouja... Bijna dan. Kun je het al ruiken? Ik wel namelijk. Dik is niet het goede woord, maar de lucht is anders van structuur. Een flinke ademteug door de neus doet mij veel goed als de lente er weer aan komt!
Rokjesdag is in aantocht... De terrassen worden weer geopend... De vogels beginnen elke dag wat eerder te fluiten...

Vogels.
Zo vrij als een vogel. 
Vogelvrij. 

Gek eigenlijk, hoe is het mogelijk dat deze twee begrippen zo op elkaar lijken en zo totaal het tegenovergestelde betekenen. Terwijl vogelvrij toch ook iets positiefs lijkt te hebben, is het eigenlijk een heel angstaanjagend begrip.

Je zal het maar zijn. Vogelvrij. Dan heb je toch wel een probleem, of in ieder geval iets uit te leggen. Nee, dan toch liever vrij als een vogeltje! Lekker de lente tegemoet vliegen. Nog een week of drie, en dan is 'ie er officieel. Even wachten dus nog. In de tussentijd droom ik alvast even weg bij de stem van David Attenborough.

Terras

Zomaar een middag op een terras onder de Meditterane zon. Hun lichaamstaal spreekt boekdelen. Enigszins van haar afgekeerd zit hij onwillig te luisteren naar haar gejammer. Een jaar of drieëntwintig zijn ze. Zij zit met een kromme rug te plukken aan haar te lange mouwen. Hij had hier liever helemaal niet gezeten.

'We zijn al zes maanden samen...', hoor ik haar zeggen. Haar Engels is houterig; het is duidelijk dat dit niet haar eigen taal is. Hij zegt niet veel, zij probeer te redden wat er nog te redden valt. Het werk niet. 'Wat wil je van me?!´, vraagt hij op een al iets luidere toon. Wat ze ook zegt, ze maakt het er niet beter op. Het ziet er niet goed uit.

Ik neem nog maar eens een slokje van mijn bier, en sla mijn bladzijde om.

Dan, ineens stuift hij overeind. Met resolute stappen beent hij van het terras af. Zij erachter aan. Trippel trippel.
Het terras kijkt op. Moeten we iets doen? Een collectief vraagteken. De ober vraagt zich af of ze nou al betaald hadden. Moet hij er achteraan?

'Geef het aan me terug!' Hij eist het van haar. Wat er terug moet? We zullen het nooit weten. Ze zijn al uit het zicht verdwenen.

Ik neem nog maar eens een slokje van mijn bier, en sla mijn bladzijde om.

Ik kijk op. Onder de zon aan het tafeltje zit nu een ander stelletje. Hun lichaamstaal spreekt boekdelen. Liefdevol schenkt hij haar glas in. Samen genieten ze van het goede leven. Het ziet er goed uit.