Krassen in het zwart

Mijn collega was van de week voor het laatst. Ze gaat weer terug naar haar oude baan; als juf voor de klas. Op een zwarte school ergens in Amsterdam-Zuidoost. Ze heeft er enorm veel zin in!

Zo kwamen we op het onderwerp; het zwarte schoolbord met krijt. Ik herinner me mijn vroegere schooljuf; met heel lang sluik haar, diadeempje in, stond ze het bord schoon te boenen. Met grote halen, eerst een droge wisser en daarna met de spons. Haar hele lichaam zwiepte dan van de ene naar de andere kant. Het bord werd eerst glanzend zwart. En nadat het opgedroogd was weer donkergroen.

Hoe anders is het kennelijk tegenwoordig! Een zwart schoolbord met witte lijnen op het zijbord is er niet meer bij, want nu zijn de borden wit en schrijf je met een stift. Of nog moderner: een digitaal schoolbord! En dan hoorde ik gister zelfs op het jeugdjournaal dat de aaipet de toekomst heeft, ook op de basisschool... Honderd jaar geleden schreef je op een lei, en nu op een tablet! Het kan verkeren...

Toch vind ik het wel een vreemde gedachte. Nooit meer de schoolborden open klappen en verrast worden door een mooie tekening op het bord vanwege iemands verjaardag. Nooit meer de eer om het schoolbord te mogen schoonvegen en onder het krijtstof zitten... En nooit meer krassende nagels op het schoolbord. De haren rijzen me alweer te berge als ik daar aan denk. Misschien zijn al die ontwikkelingen nog niet zo slecht...