Zwaaien

W. liep net de deur uit en ik heb hem uitgezwaaid. Ik keek hem na tot hij de hoek om was. Telkens als hij omkeek zwaaide ik, en hij zwaaide terug.

Ik weet nog dat wanneer ik vroeger bij mijn Grootmoeder in De Bilt was en we gingen weer naar huis, we dan ook uitgebreid werden uitgezwaaid. Niet een beetje lafjes met een handje als we omkeken. Nee, we konden in de autospiegeltjes zien dat Groot non-stop bleef zwaaien met beide armen. Net zo lang tot onze auto aan de horizon verdween.

Het is een omgekeerd welkom heten, iemand uitzwaaien. Je wilt het moment samen zo lang mogelijk laten voortduren.

Zwaaien naar vreemden heeft ook iets bijzonders.
Ik herinner me een boottocht die ik maakte in Cambodja, nu 2,5 jaar geleden. We kwamen langs krakkemikkige huisjes die half op de rivier, half op de begroeiing gebouwd waren. Bij de huisjes zagen we altijd wel wat mensen en kinderen zitten. Vaak waren het dan de kindjes die naar ons zwaaiden. En ik zwaaide terug.

Het is op micro-niveau dat je contact maakt; een heel klein momentje tussen twee mensen. Die erkenning dat de ander er is, door alleen maar te zwaaien, dat vond ik toch wel een speciaal moment. Je zult elkaar nooit meer zien. Je zult je al helemaal niet herinneren naar wie je precies gezwaaid hebt Het is voorbij voor je er erg in hebt, maar toch was er even contact.

Voor zoiets hoef je natuurlijk niet naar de andere kant van de wereld. Het kan ook al wanneer je in de auto zit en je passeert een auto met kids op de achterbank. Er is er altijd wel eentje die naar je zwaait. Hoe leuk is het dan om even terug te zwaaien! Een klein subtiel zonnestraaltje op je gezicht.